Агар хуршед ва ма набӯд барин гардуни миное

اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی

Ту аз рӯ парда баргир ва ҳаме кун олами ороӣ

تو از رو پرده برگیر و همی کن عالم آرایی

Сазои васф рӯй ту сухан дар табъ кас ноед

سزای وصف روی تو سخن در طبع کس ناید

Ки дар ту хира мемонад чу ман чашми тамошое

که در تو خیره می ماند چو من چشم تماشایی

Миёни ҷамъи маи рӯйон ҳамчун шаби сияҳи мӯён

میان جمع مه رویان همچون شب سیه مویان

Ту бо ин рӯй чун хуршед ҳамчун рӯзи пайдое

تو با این روی چون خورشید همچون روز پیدایی

Туро Лайлӣ нишоед гуфт лекини оқил аз ишқат

ترا لیلی نشاید گفت لیکن عاقل از عشقت

Аҷаб набӯд ки чун маҷнӯни براردи сари бшидоиӣ

عجب نبود که چون مجنون برآرد سر بشیدایی

Манам аз ишқ рӯй ту муқӣми хоки кӯии ту

منم از عشق روی تو مقیم خاک کوی تو

Магас аз баҳр ширинӣаст дар дукони ҳалвое

مگس از بهر شیرینیست در دکان حلوایی

Агар дар рӯзи васл ту набошам ҷамъ бо ёрон

اگر در روز وصل تو نباشم جمع با یاران

Ману оҳи саҳаргоҳу шаби ҳиҷрону танҳоӣ

من و آه سحرگاه و شب هجران و تنهایی

Маро бо ғайри худ ҳаргиз макун нисбати мадони моил

مرا با غیر خود هرگز مکن نسبت مدان مایل

Мусулмон чун кунад нисбати масеҳоро бтрсоиӣ

مسلمان چون کند نسبت مسیحا را بترسایی

Миёни сабру ишқ эй ҷон низоаст аз барои дил

میان صبر و عشق ای جان نزاعست از برای دل

Ки андар дил намегунҷад ғами ишқу шикебе

که اندر دل نمی گنجد غم عشق و شکیبایی

Ҳарам бар ошиқон тангаст аз ёрони ғори ту

حرم بر عاشقان تنگست از یاران غار تو

Чу саги берун дар хусбам ман мискини з бе ҷое

چو سگ بیرون در خسبم من مسکین ز بی جایی

Азизи Миср агар моро маломатгар буд шояд

عزیز مصر اگر ما را ملامت گر بود شاید

Ту ҳасани Юсуфии дорӣ ва ман меҳри Зулайхое

تو حسن یوسفی داری و من مهر زلیخایی

зи ҷони бозони ин майдон касе ҳамдаст ман набӯд

ز جان بازان این میدان کسی همدست من نبود

Ки ман дар роҳи ишқи ту басар рафтам з бе пое

که من در راه عشق تو بسر رفتم ز بی پایی

Чу саъдии сайфи фарғонӣ ба васфи пистаи тангат

چو سعدی سیف فرغانی به وصف پسته تنگت

Чу тӯтигар сухан гуяд кунад зони лаби шкрхоиӣ

چو طوطی گر سخن گوید کند زآن لب شکرخایی

Чу ҷинати доими андари ваии ҳамаи раҳмат фароз ояд

چو جنت دایم اندر وی همه رحمت فراز آید

« ту аз ҳар дар ки бози оеи бад-ӣни хӯбӣу зебоӣ »

«تو از هر در که باز آیی بدین خوبی و زیبایی »