Зиҳии хуршедро дода рухи ту ҳасану зебоӣ

زهی خورشید را داده رخ تو حسن و زیبایی

Дар лутфи ту ҳаркас бар ман набандадгар ту бигушое

در لطف تو هرکس بر من نبندد گر تو بگشایی

Бзиўрҳои нкўрўёни бёроиндгар худ ро

بزیورها نکورویان بیارایند گر خود را

Ту бе зевари чунон хӯбӣ ки оламро бёроиӣ

تو بی زیور چنان خوبی که عالم را بیارایی

Турои ҳамто куҷо бошад ки дар боғи ҷамоли ту

ترا همتا کجا باشد که در باغ جمال تو

Кунад писта шикаррезӣ кунад сунбули самани сое

کند پسته شکرریزی کند سنبل سمن سایی

Агар наз баҳр он бошад ки дар поят фитад рӯзӣ

اگر نز بهر آن باشد که در پایت فتد روزی

Ки бошад гул ки дар бустони براردи сар бар ъноиӣ

که باشد گل که در بستان برآرد سر بر عنایی

Ҳам аз осор рӯй тест агар гули рости бозорӣ

هم از آثار روی تست اگر گل راست بازاری

Адаб набӯд турои гуфтан ки чун гули ҳури симое

ادب نبود ترا گفتن که چون گل حور سیمایی

Агар рӯзии зи дарвешии дилии барадӣ зиён набӯд

اگر روزی ز درویشی دلی بردی زیان نبود

Кигар давлат буд икшби бўслш ҷон бифзое

که گر دولت بود یکشب بوصلش جان بیفزایی

Чаҳ бошад ҳоли мискинӣ ки ӯро бо Ганаии ту

چه باشد حال مسکینی که او را با غنای تو

На истеҳқоқи васли тесту не аз ту шикебе

نه استحقاق وصل تست و نی از تو شکیبایی

Ман мискини бад-ӣни ҳазрати бсд андеша ме оем

من مسکین بدین حضرت بصد اندیشه می آیم

зи бими онки гўиндм ки ҳазратро наме шоиӣ

ز بیم آنک گویندم که حضرت را نمی شایی

Агар чаҳ дида мардум бимонад хира дар рӯят

اگر چه دیده مردم بماند خیره در رویت

Бубахшӣ дидаро сад нур агар ту рӯй бинмое

ببخشی دیده را صد نور اگر تو روی بنمایی

Ту аз ман нестии ғоиб ки андари ҷони хаёли ту

تو از من نیستی غایب که اندر جان خیال تو

Маро дар дил чу андешааст ва дар дида чу бенаӣ

مرا در دل چو اندیشه است و در دیده چو بینایی

Маро бо ту висол эй ҷони муяссар кӣ шавад ҳаргиз

مرا با تو وصال ای جان میسر کی شود هرگز

Ки ман аз худ рӯми он дам ки гўиндми ту май ое

که من از خود روم آن دم که گویندم تو می آیی

Чунон ширинӣ эй хусрав ки чун Фарҳод дар Кувайт

چنان شیرینی ای خسرو که چون فرهاد در کویت

Ҷаҳонӣ чун магас ҷамъанд бар дукони ҳалвое

جهانی چون مگس جمعند بر دکان حلوایی

Кунун эй сайфи фарғонӣ ки поят хаста шуд дар раҳ

کنون ای سیف فرغانی که پایت خسته شد در ره

Бирав бори сар аз гардани биФгн то биёсое

برو بار سر از گردن بیفگن تا بیاسایی