Офтоби ҳасанро бурҷ шараф шуд рӯй дӯст

آفتاب حسن را برج شرف شد روی دوست

Сояи давлати хўҳӣ берун мабош аз кӯии дӯст

سایه دولت خوهی بیرون مباش از کوی دوست

Кӣ тавонад рӯй ӯ бе ишқи душман рӯй дид

کی تواند روی او بی عشق دشمن روی دید

Дӯст рӯй ишқ бояд то бибинад рӯй дӯст

دوست روی عشق باید تا ببیند روی دوست

Гарчи ҷон бахшаст буии дӯсти мари ушшоқ ро

گرچه جان بخش است بوی دوست مر عشاق را

Ман дилӣ дорам ки ҳрдм ҷон диҳад бар буии дӯст

من دلی دارم که هردم جان دهد بر بوی دوست

Бар бисот васл мехоҳам ки ронами шоҳи вор

بر بساط وصل میخواهم که رانم شاه وار

ҲамАннани асби назарро бо рухи некӯии дӯст

همعنان اسب نظر را با رخ نیکوی دوست

Кошкӣ имрӯз бархезад қиёмат то раванд

کاشکی امروز برخیزد قیامت تا روند

Дигарон сӯии биҳишту дӯзах ва мо сӯии дӯст

دیگران سوی بهشت و دوزخ و ما سوی دوست

Хокро сад бори бод аз ҷои бабрад ва кам нашуд

خاک را صد بار باد از جا ببرد و کم نشد

Оташи ишқ аз дили моу оби ҳасан аз ҷӯии дӯст

آتش عشق از دل ما و آب حسن از جوی دوست

Моҳ бо султони ҳасанаши гӯй дар майдони Фгнд

ماه با سلطان حسنش گوی در میدان فگند

Пас бимонад ва пеш шуд ҳафтод майдони гӯии дӯст

پس بماند و پیش شد هفتاد میدان گوی دوست

Гесуӣ Лайлӣ нагардад силсилаи ҷунбони ҷон

گیسوی لیلی نگردد سلسله جنبان جان

Чун шавад маҷнӯни дили занҷирдор аз мӯии дӯст

چون شود مجنون دل زنجیردار از موی دوست

Халқро солии ду ма идаст лекин ҳар нафас

خلق را سالی دو مه عیدست لیکن هر نفس

Ъошқонро ид бошад дидани абрӯии дӯст

عاشقانرا عید باشد دیدن ابروی دوست

Пой бар гардун наҳем аз фахр агар хоҳем дид

پای بر گردون نهیم از فخر اگر خواهیم دید

Сар ки бар зонуӣ худ дорем бар зонуии дӯст

سر که بر زانوی خود داریم بر زانوی دوست

Мо зи баҳри эҳтиёти кор ишқаш карда ем

ما ز بهر احتیاط کار عشقش کرده ایم

Дили ббзли ҷони фарох ар танг бошад хуии дӯст

دل ببذل جان فراخ ار تنگ باشد خوی دوست

Шоиронгар дар сухани гуфтани зи ман никўтрнд

شاعران گر در سخن گفتن ز من نیکوترند

Ҳамчуи ман зоҳли сухан кас нест нигўи гӯии дӯст

همچو من زاهل سخن کس نیست نیگو گوی دوست

Буи гул омад басӯии сайфи фарғонии магар

بوی گل آمد بسوی سیف فرغانی مگر

Субҳдами хокии бсҳрои баради бод аз кӯии дӯст

صبحدم خاکی بصحرا برد باد از کوی دوست