эй ки дар ҳасани амали зи имсол будӣ пор ба

ای که در حُسنِ عمل ز امسال بودی پار به

Мардум бехайрро дасти амал бекор ба

مردمِ بی‌خیر را دستِ عمل بی‌کار به

Чанд гӯйии ман баам дар кори дунё ё фалон

چند گویی من بِهَم در کار دنیا یا فلان

Чун зи дайн бебаҳра бошад саги зи дунёдор ба

چون ز دین بی‌بهره باشد سگ ز دنیادار به

Дайни туро дар дил ба аз дунё ки дар дастат буд

دین ترا در دل به از دنیا که در دستت بود

Гули бадасти боғбон аз хор бар девор ба

گل به دست باغبان از خار بر دیوار به

Нафас агар чаҳ мурда бошад омнӣ зу шарт нест

نفس اگرچه مرده باشد آمنی زو شرط نیست

Дузд агар чаҳ хуфта бошад посбони бедор ба

دزد اگرچه خفته باشد پاسبان بیدار به

Нафаси саркаши баҳр дайн молидаа беҳтари зери пой

نفس سرکش بهر دین مالیده بهتر زیر پای

Баҳри султони марди лашкари кушта дар пайкор ба

بهر سلطان مرد لشکر کشته در پیکار به

Нафаст аз баҳри тнъми михўҳди моли ҳаром

نفست از بهر تنعم می‌خوهد مال حرام

Саг чу мурдораст бошад қӯт ӯ мурдор ба

سگ چو مردار است باشد قوت او مردار به

Зари холис назд ту аз дайн холис беҳтараст

زرّ خالص نزد تو از دین خالص بهتر است

Гулханиро хор бегул аз гул бехор ба

گلخنی را خار بی‌گل از گل بی‌خار به

Бар сари некон чу бадро аз ту бошад дасти ҳукм

بر سر نیکان چو بد را از تو باشد دست حکم

Ту азу бисёр бадтар ӯ зи ту бисёр ба

تو از او بسیار بدتر او ز تو بسیار به

Он ҷаҳонҷӯйӣ ки назд ҳақ бад-ӣн набӯд азиз

آن جهانجویی که نزد حق به دین نبود عزیز

Дар ҷаҳон чун аҳли ботили баҳри дунёи хор ба

در جهان چون اهل باطل بهر دنیا خوار به

Дайни бензади муъмин аз динор ва дебо беҳтараст

دین به نزد مؤمن از دینار و دیبا بهتر است

Кофаригар назд ту аз дайн буд динор ба

کافری گر نزد تو از دین بود دینار به

Назд чун ту бехабар аз фақр ба бошад Гана

نزد چون تو بی‌خبر از فقر به باشد غنا

Назд Тифл бехирад аз муҳра бошад мор ба

نزد طفل بی‌خرد از مهره باشد مار به

Ақли неки андеш дар ту беҳтар аз табъи лӣим

عقل نیک‌اندیش در تو بهتر از طبع لئیم

Ғаллаи хосса дар ғло аз мӯш дар анбор ба

غله خاصه در غلا از موش در انبار به

Ҷаҳли раҳзанро магӯ аз илми раҳбари нек тар

جهل رهزن را مگو از علم رهبر نیک‌تر

Зулмати шабро мадон аз рӯзи пари анвор ба

ظلمت شب را مدان از روز پر انوار به

Аз сухан чун кор бояд кард беҳтари хомшӣ

از سخن چون کار باید کرد بهتر خامشی

Вази калла чун роҳ бояд рафт пойафзор ба

وز کله چون راه باید رفت پای افزار به

Айби пинҳонро чу май бинӣ ва пинҳон ме кунӣ

عیب پنهان را چو می‌بینی و پنهان می‌کنی

Он ду чашми айби байни пӯшида чун асрор ба

آن دو چشم عیب‌بین پوشیده چون اسرار به

Ҳркрои пиндор некуӣ набошад дар дарун

هر که را پندار نیکویی نباشد در درون

Гарчи бад бошад бирав ӯро зи худ пиндор ба

گرچه بد باشد بر او، او را ز خود پندار به

Ҷурми мстғФри басӣ аз тоъати мъҷб ба аст

جرم مستغفر بسی از طاعت معجب به است

Гарчи андар шаръ набӯд занб аз истиғфор ба

گرچه اندر شرع نبود ذنب از استغفار به

То зи чашми бад амон ёбад ҷамоли некӯон

تا ز چشم بد امان یابد جمال نیکوان

Обила бар рӯй хуб аз хол бар рухсор ба

آبله بر روی خوب از خال بر رخسار به

Дар тариқ ар ёри ҷӯӣ аз ғании беҳтари фақир

در طریق ار یار جویی از غنی بهتر فقیر

Вари бгрмои сояи хоҳии бед аз аспидор ба

ور به گرما سایه خواهی بید از اسپیدار به

Ҳар кро дарвеш набӯд хоҷаи некӯтар бнФс

هر که را درویش نبود خواجه نیکوتر به نفس

Ҳркро булбул набошад зоғро гуфтор ба

هر که را بلبل نباشد زاغ را گفتار به

ӯ бҷон аз ту накӯтар ту бҷомаҳ зу баӣ

او به جان از تو نکوتر تو به جامه زو بهی

Ҳаст эй бемағз ӯро сари турои дастор ба

هست ای بی‌مغز او را سر ترا دستار به

Арсаи дунёи бадӯришони соҳиб дил хушаст

عرصهٔ دنیا به دوریشانِ صاحب‌دل خوش است

эй бар ту ду хиёр аз як ҷаҳони ахёр ба

ای بر تو دو خیار از یک جهان اخیار به

Бо вуҷӯди хор каз вай хаста гардад одамӣ

با وجود خار کز وی خسته گردد آدمی

Гул чу дар гулшан набошад гулхан аз гулзор ба

گل چو در گلشن نباشد گلخن از گلزار به

Сайфи фарғонии дилат бемор ҳирсасту тамаъ

سیف فرغانی دلت بیمار حرص است و طمع

Гар на тимораш кунӣ кӣ гардад ин бемор ба

گر نه تیمارش کنی کی گردد این بیمار به