Зиҳии зи турраи ту офтоб дар соя

زهی ز طرهٔ تو آفتاب در سایه

Бпиши партав рӯй ту моҳу хури соя

بپیش پرتو روی تو ماه و خور سایه

Ҳавои ишқи турои меҳру моҳ чун зарра

هوای عشق ترا مهر و ماه چون ذره

Дарахти лутфи туро ҳар ду кун дар соя

درخت لطف ترا هر دو کون در سایه

Бензади ақл чу хуршед равшанаст ки нест

بنزد عقل چو خورشید روشن است که نیست

Касе бқомту болои ту магари соя

کسی بقامت و بالای تو مگر سایه

Чу соя бар ман бенур аФгнӣ гӯйанд

چو سایه بر من بی نور افگنی گویند

Ки офтоби Фгндсти соя бар соя

که آفتاب فگندست سایه بر سایه

Чунон гирифт ҷаҳони нури офтоби рахт

چنان گرفت جهان نور آفتاب رخت

Ки бар замин нафитад баъди азин дигар соя

که بر زمین نفتد بعد ازین دگر سایه

Чу тоби меҳри ту чун ресмон гирифт бадал

چو تاب مهر تو چون ریسمان گرفت بدل

Чу шамъ нур шуд аз пой то басари соя

چو شمع نور شد از پای تا بسر سایه

зи тобу партави рӯят дар об ва хок кунад

ز تاب و پرتو رویت در آب و خاک کند

Гар офтоб набошад ҳамон асари соя

گر آفتاب نباشد همان اثر سایه

Чу хост каз ман ширини сухани براردи шӯр

چو خواست کز من شیرین سخن برآرد شور

Наботи хат ту афганд бар шукри соя

نبات خط تو افگند بر شکر سایه

Чаҳ гирди нон ки каллаи зер поят андозанд

چه گرد نان که کله زیر پایت اندازند

Чу афганд сари зулфи ту бар камари соя

چو افگند سر زلف تو بر کمر سایه

зи баҳр онкӣ наҳй пой бар гуҳар дар роҳ

ز بهر آنکه نهی پای بر گهر در راه

Чу офтоб кунад хокро гуҳари соя

چو آفتاب کند خاک را گهر سایه

зи рӯз аввал ҳастанд равшану торик

ز روز اول هستند روشن و تاریک

з рӯйу мӯии тугар офтоб вагар соя

ز روی و موی تو گر آفتاب و گر سایه

Боътдол шавад чун ҳавои фасли рабиъ

باعتدال شود چون هوای فصل ربیع

Агар биФгнӣ аз лутф бар сқри соя

اگر بیفگنی از لطف بر سقر سایه

Ту офтоби ҷамолӣу лутфи ту чун абр

تو آفتاب جمالی و لطف تو چون ابر

Ки ӯ дареғ надорад зи хушк ватар соя

که او دریغ ندارد ز خشک و تر سایه

Ту офтоби заминӣ вагар хўҳии надиҳад

تو آفتاب زمینی و گر خوهی ندهد

Босмону бмоаҳ аз ту зебу фари соя

بآسمان و بماه از تو زیب و فر سایه

зи партави ту чу хуршеди зарраро бошад

ز پرتو تو چو خورشید ذره را باشد

Мудом дар шаби торики ҷилвагар соя

مدام در شب تاریک جلوه گر سایه

зи тоби меҳри ту дар рӯй зарраҳои ҳақир

ز تاب مهر تو در روی ذره‌های حقیر

Чу офтоб кунад баъди азин назари соя

چو آفتاب کند بعد ازین نظر سایه

Рақиб омад ва афганд соя бар сари ту

رقیب آمد و افگند سایه بر سر تو

Ту офтоби рухӣ давр кун зи сари соя

تو آفتاب رخی دور کن ز سر سایه

Ки моҳи равшан бар осмон гирифта шавад

که ماه روشن بر آسمان گرفته شود

Замини тира чу афганд бар қамари соя

زمین تیره چو افگند بر قمر سایه

МФри ман дар тести ончнонки мардум ро

مفر من در تست آنچنانک مردم را

Дар офтоби тамӯзӣ буд мФри соя

در آفتاب تموزی بود مفر سایه

Чу ман бпои талаби гирди кӯии ишқи басӣ

چو من بپای طلب گرد کوی عشق بسی

Биҷусту ҷӯии ту май гашти дрбдри соя

بجست و جوی تو می گشت دربدر سایه

Чу ёфт буии ту дар хонаҳои даравишон

چو یافت بوی تو در خانه‌های درویشان

Дигар намеравад аз хонаҳо бадари соя

دگر نمی رود از خانه‌ها بدَر سایه

Аз офтоби фироқат чу хок гарм шудам

از آفتاب فراقت چو خاک گرم شدم

Марост зи абри висоли ту мунтазири соя

مراست ز ابر وصال تو منتظر سایه

Дилами з дидани ғайри ту кӯр шуд чу Фгнд

دلم ز دیدن غیر تو کور شد چو فگند

Марои ғшоўаҳи ишқи ту бар басари соя

مرا غشاوهٔ عشق تو بر بصر سایه

Ту сокинӣ ва ман андари паии ту саргардон

تو ساکنی و من اندر پی تو سرگردان

Балӣ дарахт муқӣмаст ва дар сафари соя

بلی درخت مقیمست و در سفر سایه

зи нури меҳри ту бебаҳра буд дили зони сонк

ز نور مهر تو بی بهره بود دل زآن سانک

зи тоби талъати хуршед бе хабари соя

ز تاب طلعت خورشید بی خبر سایه

Бзири сояи зулфати мақоми сохт кунун

بزیر سایهٔ زلفت مقام ساخت کنون

Чунонкии зер дарахтон кунад мақари соя

چنانکه زیر درختان کند مقر سایه

зи абри меҳнати тӯфони ғам агар хоҳӣ

ز ابر محنت طوفان غم اگر خواهی

Бирав бабор ки нгризд аз мтри соя

برو ببار که نگریزد از مطر سایه

Ту дар кушодае ва ман чу ҳалқаи мондаи бурун

تو در گشاده ای و من چو حلقه مانده برون

Аз онкӣ набӯд чун боди парда дар соя

از آنکه نبود چون باد پرده در سایه

Назар кунам бтў аз равзан ончунонкӣ кунад

نظر کنم بتو از روزن آنچنانکه کند

БоФтоби назар аз шикоф дар соя

بآفتاب نظر از شکاف در سایه

Макун тавозуъ бо ошиқони худ зинҳор

مکن تواضع با عاشقان خود زنهار

Аё зи турраи ту офтоб дар соя

ایا ز طره تو آفتاب در سایه

Чу офтоби намояди басӯии пастии майл

چو آفتاب نماید بسوی پستی میل

Кунад баландӣ бо асли хеш ҳар соя

کند بلندی با اصل خویش هر سایه

Агар ту теғи занӣ бо маи ситораи ҳашам

اگر تو تیغ زنی با مه ستاره حشم

Чу офтоби з зарра кунад ҳашари соя

چو آفتاب ز ذره کند حشر سایه

Сазад ки ошиқ бар хок зар фишонду сим

سزد که عاشق بر خاک زر فشاند و سیم

Ки то фитад зи ту бар рӯй симу зари соя

که تا فتد ز تو بر روی سیم و زر سایه

Бақадр хеш кунад ҳаркасии турои хизмат

بقدر خویش کند هرکسی ترا خدمت

зи барги мива тамаъ нест вази заҳри соя

ز برگ میوه طمع نیست وز زُهر سایه

Дар офариниш ҳар айнро ҷудо асарӣ аст

در آفرینش هر عین را جدا اثری است

Чу офтоб надидӣ ҳамеи нигари соя

چو آفتاب ندیدی همی نگر سایه

Фишонд миватар шохи борвар дар боғ

فشاند میوه تر شاخ بارور در باغ

Фгнд бар сари раҳи бед бе ҳунари соя

فگند بر سر ره بید بی هنر سایه

Чу бар дарат ман бе барги соя ӣӣ гирдам

چو بر درت من بی برگ سایه یی گردم

Вгрчаҳ нест муроди кас аз шаҷари соя

وگرچه نیست مراد کس از شجر سایه

Қабул кун зи ман ин байтҳо ки назд киром

قبول کن ز من این بیتها که نزد کرام

Биҷой бар буд аз бед бе самари соя

بجایِ بر بوَد از بید بی ثمر سایه

Бнўри моҳи ҷамолат чу партави хуршед

بنور ماه جمالت چو پرتو خورشید

Бшрқ ва ғарб расад аз ман ин қадари соя

بشرق و غرب رسد از من این قدر سایه

Нахостам ки расад теғи офтоби бтў

نخواستم که رسد تیغ آفتاب بتو

Бпиши моҳи рахти сохтам сипари соя

بپیش ماه رخت ساختم سپر سایه