эй дили бунаи сару макаш аз кӯии ёри пой

ای دل بنه سر و مکش از کوی یار پای

Беруни зи кӯй дӯст манеҳ зинҳор пой

بیرون ز کوی دوست منه زینهار پای

Гар давлатаст дар сарати имрӯзи вомгир

گر دولتست در سرت امروز وامَگیر

Аз теғи дӯсти гардан ва аз банди ёри пой

از تیغ دوست گردن و از بند یار پای

То он замон ки даст диҳад шодеи туро

تا آن زمان که دست دهد شادیی ترا

Бо ғуссаи сари даровар ва бо ғам бидор пой

با غصه سر درآور و با غم بدار پای

Биншин , зостонаҳ ӯ брмгири сар

بنشین، زآستانهٔ او برمگیر سر

Бархез , лекин аз дар ӯ брмдори пой

برخیز، لیکن از در او برمدار پای

Сар бо лаҷоми ишқи даровар ки дар масир

سر با لجام عشق درآور که در مسیر

Безабт май наад шутур бе маҳори пой

بی ضبط می نهد شتر بی مهار پای

Гар ишқ ҳукм кард ботши дрори даст

گر عشق حکم کرد بآتش درآر دست

Вари дӯст амр кард буна бар шарори пой

ور دوست امر کرد بنه بر شرار پای

Савдои ишқ дар сари ҳаркас ки хона кард

سودای عشق در سر هرکس که خانه کرد

Беруни ниҳод аз дил ӯ ихтиёри пой

بیرون نهاد از دل او اختیار پای

Чун ту муқӣми доираи ишқ ӯ шудӣ

چون تو مقیم دایرهٔ عشق او شدی

Дар маркази саботи бунаи устувори пой

در مرکز ثبات بنه استوار پای

Вари нуқтаи сар аз алифи тан ҷудо шавад

ور نقطهٔ سر از الف تن جدا شود

Берун манеҳ зи доираи пргорўори пой

بیرون منه ز دایره پرگاروار پای

Ёрӣ гузидаам ки наад пеш рӯй ӯ

یاری گزیده ام که نهد پیش روی او

Ма бар сари бисоти адаби шармсори пой

مه بر سر بساط ادب شرمسار پای

Аз бас ки гашти гирди сари зулф ӯ шудаст

از بس که گشت گرد سر زلف او شدست

Андешаро чу дасти арӯс азнигор пой

اندیشه را چو دست عروس از نگار پای

Вази баҳри ишқ ӯ ки надорад карона ӣӣ

وز بحر عشق او که ندارد کرانه یی

Он баради сар ки боз кашид аз канори пой

آن برد سر که باز کشید از کنار پای

Монанди сояи ин маи хуршед рӯй ро

مانند سایه این مه خورشید روی را

Дар паии басии давидам ва кардам фигори пой

در پی بسی دویدم و کردم فگار پای

Гуфтам ки пой бар сари {и ман } на , бтнз гуфт

گفتم که پای بر سر {من} نهِ، بطنز گفت

Ҳарчанд сари азиз буд нест хори пой

هرچند سر عزیز بود نیست خوار پای

Кор ту нест ишқ , бирав зу бидор даст

کار تو نیست عشق، برو زو بدار دست

Биншин бгўшаҳ ӣӣу бдомни дрори пой

بنشین بگوشه یی و بدامن درآر پای

Бо дасти барад ишқ намонад биҷои сар

با دست برد عشق نماند بجای سر

Бар тизноӣ теғ нагирад қарори пой

بر تیزنای تیغ نگیرد قرار پای

эй дилбарӣ ки ҳасани ту чун офтоб , даст

ای دلبری که حسن تو چون آفتاب، دست

Бар рӯй осмон наад аз ифтихори пой

بر روی آسمان نهد از افتخار پای

Чун бар хат ту нест набошад азизи сар

چون بر خط تو نیست نباشد عزیز سر

Чун дар раҳ ту нест наёяд бакори пой

چون در ره تو نیست نیاید بکار پای

Дар маҳфилӣ ки даст ту бӯсанд ошиқон

در محفلی که دست تو بوسند عاشقان

Навбат чун он банда буд пеши дори пой

نوبت چون آن بنده بود پیش دار پای

То чун рикоби пои бунаӣ дар даҳони маро

تا چون رکاب پا بنهی در دهان مرا

Ман даст дар Аннан ту гӯям биор пой

من دست در عنان تو گویم بیار پای

Дасти умед дар ту задам аз барои онк

دست امید در تو زدم از برای آنک

Бошад ки бар серум наниҳад рӯзгори пой

باشد که بر سرم ننهد روزگار پای

Бингар ки то бдомни гул дар задаст даст

بنگر که تا بدامن گل در زدست دست

Чун бар бисот сабза ниҳодаст хори пой

چون بر بساط سبزه نهادست خار پای

Дар сояи анояти ту зарра аз шараф

در سایهٔ عنایت تو ذره از شرف

Бар рӯй офтоб наад абрўори пой

بر روی آفتاب نهد ابروار پای

Худро магари бқди ту монанд кард сарв

خود را مگر بقد تو مانند کرد سرو

Кандарнигор сабза гирифташ баҳори пой

کاندر نگار سبزه گرفتش بهار پای

Беҳудаи саркашӣ чаҳ кунад сарви гӯи биё

بیهوده سرکشی چه کند سرو گو بیا

Пеши қади ту аз гул хиҷлат барор пой

پیش قد تو از گِل خجلت برآر پای

Бар ҳар дилӣ ки каждуми ишқи ту неш зад

بر هر دلی که کژدم عشق تو نیش زد

Аз синаи сохт дар талабати ҳамчуи мори пой

از سینه ساخت در طلبت همچو مار پای

Аз хоки кӯй ту накунад зарра ӣӣ бадаст

از خاک کوی تو نکند ذره یی بدست

Онкас ки бар ҳаво наниҳад чун ғубори пой

آنکس که بر هوا ننهد چون غبار پای

Сар бар фалаки баради з улувва онкии мари туро

سر بر فلک برد ز علو آنکه مر ترا

Чун домани ту бӯса диҳад як ду бори пой

چون دامن تو بوسه دهد یک دو بار پای

Рӯем чу коҳи гашт чу дар дили зи ҳиҷри ту

رویم چو کاه گشت چو در دل ز هجر تو

Қӯт гирифт ғусса чу аз ҷӯи чаҳор пой

قوت گرفت غصه چو از جو چهار پای

Ман об рӯй ёбам агар ту бпрсшӣ

من آب روی یابم اگر تو بپرسشی

Ранҷа кунӣ зи баҳри ман сӯгвори пой

رنجه کنی ز بهر من سوگوار پای

Зони дам ки даст ёфт ғами ишқ бар дилам

زآن دم که دست یافت غم عشق بر دلم

эй ҷони зи ишқи ту чу зи тани зери бори пой

ای جان ز عشق تو چو ز تن زیر بار پای

Шодӣ наме наад қадами андари дилам чунонк

شادی نمی نهد قدم اندر دلم چنانک

Дар малики ғайри мардуми прҳизкори пой

در مِلک غیر مردم پرهیزکار پای

эй гул , басии даридаи зи рашки ту перҳан

ای گل، بسی دریده ز رشک تو پیرهن

Ишқ аз чу ман гадо ки надорам азори пой

عشق از چو من گدا که ندارم ازار پای

То барг ҳастем бтмомӣ нахурд даст

تا برگ هستیم بتمامی نخورد دست

Нагирифт боз чун малах аз кишти зори пой

نگرفت باز چون ملخ از کشت زار پای

Бо оташи ҳавои ту чун бод тар нагашт

با آتش هوای تو چون باد تر نگشت

Ҷӯёӣ дар васли туро аз баҳори пой

جویای دُر وصل ترا از بحار پای

Бегулистон рӯй ту дар бӯстони хулд

بی گلستان روی تو در بوستان خلد

Дастами зи гули биринҷ буд чун зи хори пой

دستم ز گل برنج بود چون ز خار پای

Хор аз замин чу сабза барояд агар наҳй

خار از زمین چو سبزه برآید اگر نهی

Бар хоки роҳ эй санами гули изори пой

بر خاک راه ای صنم گل عذار پای

эй сомрии саҳари сухан ,гар ту ме наҳй

ای سامری سحر سخن، گر تو می نهی

Дар кӯии ишқ ӯ зи сари изтирори пой

در کوی عشق او ز سر اضطرار پای

Бар таври шавқ ӯ зи сар дард ме ниҳанд

بر طور شوق او ز سر درد می نهند

Ҳар дами ҳазор ошиқи Мӯсои шиори пой

هر دم هزار عاشق موسی شعار پای

Аз худ пиёдаи шӯ чу бар ӯ рӯй аз онк

از خود پیاده شو چو بَرِ او رَوی از آنک

Наниҳанд бар бисоти салотини савори пой

ننهند بر بساط سلاطین سوار پای

Худро мадори хастаи бҳнгоми кори даст

خود را مدار خسته بهنگام کار دست

Сагро мадори бастаи буқати шикори пой

سگ را مدار بسته بوقت شکار پای

Бустони давлати ту на ҷоеаст каз улувва

بستان دولت تو نه جاییست کز علو

Дар вай наад мусофири лайл ва наҳор пой

در وی نهد مسافر لیل و نهار پای

Мифтоҳи фатҳи хоҳӣ дар дасти худ , чу саг

مفتاح فتح خواهی در دست خود، چو سگ

Бар остона на сару беруни гузори пой

بر آستانه نه سر و بیرون گذار پای

Ораст мадҳи мардум ва нангаст номашон

عارست مدح مردم و ننگست نامشان

Як раҳ бимол бар сари ин нангу ори пой

یک ره بمال بر سر این ننگ و عار پای

Зони равзаи ғофилӣ ки турои дасти орзӯ

زآن روضه غافلی که ترا دست آرزو

Бастааст чун бҳимаҳи дарини марғзори пой

بسته است چون بهیمه دراین مرغزار پای

эй шамъ май хўҳм ки бубинами шабии туро

ای شمع می خوهم که ببینم شبی ترا

Чун шамъдони гирифтаи ман андари канори пой

چون شمعدان گرفته من اندر کنار پای

Аз баҳри онкии ном ту гӯйанд бар серум

از بهر آنکه نام تو گویند بر سرم

эй кош будамӣ ҳамаи тан чун минори пой

ای کاش بودمی همه تن چون منار پای

Маҷрӯҳ кард бар сари кӯии умеди васл

مجروح کرد بر سر کوی امید وصل

Ин дасти мутлақи ту марои зонтзори пой

این دست مطلق تو مرا زانتظار پای

Шеърии чунин камол смоъил гуфта аст

شعری چنین کمال سماعیل گفته است

К-эии дил чу нест сабри турои барқарори пой

کای دل چو نیست صبر ترا برقرار پای

Вази баъди он бғири сафи андари намози ид

وز بعد آن بغیر صف اندر نماز عید

Каси ҳеҷ ҷо надид чунин бар қатори пой

کس هیچ جا ندید چنین بر قطار پای

Бо ӯ чу дар сухан натавон кард ҳамсарӣ

با او چو در سخن نتوان کرد همسری

Кӯтоҳ кард бандаи бад-ӣни эътибори пой

کوتاه کرد بنده بدین اعتبار پای

Гуфтам агарчӣ нест ҳунари зини қабили шеър

گفتم اگرچه نیست هنر زین قبیل شعر

Кардам ва гарчи нест адаби ошкори пой

کردم و گرچه نیست ادب آشکار پای

Сар дар раҳи ту бохта будам бадасти шавқ

سر در ره تو باخته بودم بدست شوق

Айбам макун агар даҳумати ёзгори пой

عیبم مکن اگر دهمت یاذگار پای

Шеърам равон шудаст ва бхдмт наме расад

شعرم روان شدست و بخدمت نمی رسد

Бо онкӣ кардаам {и радаи }и нақши ҳазор пой

با آنکه کرده ام {رده} نقش هزار پای

Кардам нисори ин дар носуфта бар сарат

کردم نثار این دُر ناسفته بر سرت

Барчин бадасти лутфи { ва } манеҳ бар нисори пой

برچین بدست لطف {و} منه بر نثار پای

Дар шоҳи роҳи назми ҳақоиқи бтбъи хеш

در شاه‌راه نظم حقایق بطبع خویش

Ман гом май занам ту бирав май шумори пой

من گام می زنم تو برو می شمار پای

Дар роҳи васфи ту ки каси онро басари набард

در راه وصف تو که کس آن را بسر نبرد

Зин беш ақлро накунад ҳеҷ кори пой

زین بیش عقل را نکند هیچ کار پای

эй гули яқини шинос ки наниҳад бҳичи вақт

ای گل یقین شناس که ننهد بهیچ وقت

Дар гулистони васфи ту { чун }и ман ҳазор пой

در گلستان وصف تو {چون} من هزار پای

Гирдаст рад баров нанаҳй аз сари малол

گردست رد براو ننهی از سر ملال

Дар ҷумлаи гӯша ӣӣ баравад ин ҳазор пой

در جمله گوشه یی برود این هزار پای

Бар гӯшаи бисот бақо монад то бҳшр

بر گوشهٔ بساط بقا ماند تا بحشر

Номи турои азин сухани пойдори пой

نام ترا ازین سخن پایدار پای

Чун соқи лклксти дарози ин қасидаи сайф

چون ساق لکلکست دراز این قصیده سیف

Ҳамчун уқоб ҷамъ кун андари мтори пой

همچون عقاب جمع کن اندر مطار پای