Дар боғи даҳр чун гулгар сар ба сари ҷамолӣ

در باغ دهر چون گل گر سر به سر جمالی

Дар рӯзи зиндагонигар ҷумлаи ма чу солӣ

در روز زندگانی گر جمله مه چو سالی

Бо лутфи табъ агарчӣ дар қалби рӯҳи рӯҳӣ

با لطف طبع اگرچه در قلب روح روحی

Бо ҳасан рӯй агарчӣ бар рӯй ҳасани холӣ

با حسن روی اگرچه بر روی حسن خالی

Ин нукта нест даъвии наздики аҳли маънӣ

این نکته نیست دعوی نزدیک اهل معنی

Каз ман чу давр монадӣ райҳон бе суфолӣ

کز من چو دور ماندی ریحان بی سفالی

Гарчи ба шаҳи нишоне , лшкршкн чу сомӣ

گرچه به شه نشانی، لشکرشکن چو سامی

Врчаҳ ба паҳливонии рустами ҳунар чу золӣ

ورچه به پهلوانی رستم هنر چو زالی

Бе ҷони ҳасани маънии сӯрат ба кор ноед

بی جان حسن معنی صورت به کار ناید

Гар ту ҷамоли Юсуф ё Юсуфи ҷамолӣ

گر تو جمال یوسف یا یوسف جمالی

То бадари томи гардӣ аз офтоби дониш

تا بدر تام گردی از آفتاب دانش

Ҳар рӯзи {и нури } май гир акнӯн ки чун ҳилолӣ

هر روز {نور} می گیر اکنون که چون هلالی

Рӯҳаст илм ва дар тан ҷон қолабаст ӯ ро

روحست علم و در تن جان قالبست او را

Касро мабод нафасӣ аз рӯҳи илми холӣ

کس را مباد نفسی از روح علم خالی

Чун хонаи ниҳодати зини дона холӣ омад

چون خانهٔ نهادت زین دانه خالی آمد

Кари ҷомаи шърпўшӣ чун коҳ дар ҷуволӣ

کر جامه شعرپوشی چون کاه در جوالی

Аз илмҳои қолии ислоҳ ҳол ме кун

از علمهای قالی اصلاح حال می کن

То рамзҳои ҳолеи донеи зи нақши қолӣ

تا رمزهای حالی دانی ز نقش قالی

То мезанад табиат бар чанги лаҳви нохун

تا می زند طبیعت بر چنگ لهو ناخن

Зостоди ҳамчуи барбати муҳтоҷи гӯшмолӣ

زاستاد همچو بربط محتاج گوشمالی

Ту зарраи ҳақирии вози офтоби ирфон

تو ذرهٔ حقیری واز آفتاب عرفان

Гар ту шарафи пазирии хуршед бе заволӣ

گر تو شرف پذیری خورشید بی زوالی

Май ҷӯй то наМонӣ беҳосил аз макорим

می جوی تا نمانی بی حاصل از مکارم

намекӯш то набошӣ бебаҳра аз мъолӣ

می کوش تا نباشی بی بهره از معالی

Бо аҳли ҷаҳли манишин кони поя ӣӣаст нозил

با اهل جهل منشین کآن پایه یی است نازل

Бо аҳл илм биншин кин маҷлисӣаст олӣ

با اهل علم بنشین کین مجلسی است عالی

Хуш гӯй бош бо халқ аз ҳар дарӣ ки гӯйӣ

خوش گوی باش با خلق از هر دری که گویی

Хориҷи манол чун не аз ҳар дамӣ ки нолӣ

خارج منال چون نی از هر دمی که نالی

Маҳбӯб мардум омад оқили банирами гӯйӣ

محبوب مردم آمد عاقل بنرم گویی

Шоиста шукр шуд тӯтии бхўши мақолӣ

شایستهٔ شکر شد طوطی بخوش مقالی

Фориғ мабош икдм аз бандагии эзад

فارغ مباش یکدم از بندگی ایزد

Акнӯн ки чун ман озод аз банди ҷоҳу молӣ

اکنون که چون من آزاد از بند جاه و مالی

Фардо ки дили зи ғуссаи дунё хароб гардад

فردا که دل ز غصه دنیا خراب گردد

Андӯҳ дайн наёрад гаштан дар он ҳаволӣ

اندوه دین نیارد گشتن در آن حوالی

Молу аёли ӣнҷо бешак вабол марданд

مال و عیال اینجا بی شک وبال مردند

Шоз онк бигузаранд умрии ббии ваболӣ

شاذ آنک بگذراند عمری ببی وبالی

Аз баҳри моли қорун чун ганҷ дар замин шуд

از بهر مال قارون چون گنج در زمین شد

Бар чарх чорам омад исои з бе аёлӣ

بر چرخ چارم آمد عیسی ز بی عیالی

Ҳар ботилӣ ки кардӣ аз баҳри он бмҳшр

هر باطلی که کردی از بهر آن بمحشر

Май дони яқин ки аз ҳақ дар маърази саволӣ

می دان یقین که از حق در معرض سؤالی

Аз баҳри хотири худ чандин дар насиҳат

از بحر خاطر خود چندین در نصیحت

Бар ту нисор кардам аз назми ин лолӣ

بر تو نثار کردم از نظم این لآلی