Ба боғӣ дар бидидам пори гул ро

به باغی در بدیدم پار گل را

Магар гуфтам туе эй ёри гул ро

مگر گفتم تویی ای یار گل را

?хитои хештан имсол дидам

خطای خویشتن امسال دیدم

Ки нисбат бо ту кардам пори гул ро

که نسبت با تو کردم پار گل را

Вагар бӯяти зи девораши даройад

وگر بویت ز دیوارش درآید

з дар берун кунад гулзори гул ро

ز در بیرون کند گلزار گل را

Турои ман бо рақибат дидам ва гуфт

ترا من با رقیبت دیدم و گفت

Чаҳ хуш май пурвирди ин хори гул ро

چه خوش می‌پرورد این خار گل را

Чу мишкӣни зулфи ту хуш бӯ набошад

چو مشکین زلف تو خوش بو نباشد

Вагар анбар буд дар бори гул ро

وگر عنبر بُوَد در بار گل را

Агар ин сурх рӯй аспед дидӣ

اگر این سرخ روی اسپید دیدی

Бирафтӣ зардӣ аз рухсори гул ро

برفتی زردی از رخسار گل را

зи шавқи хӯбрӯйонаш ба дар кун

ز شوق خوبرویانش به در کن

Чаҳ рахтаст андарин бозори гул ро

چه رخت است اندرین بازار گل را

Ба худ машғӯл медорад марои гул

به خود مشغول می‌دارد مرا گل

Чу хор аз роҳ ман бурдор гул ро

چو خار از راه من بردار گل را

Насими субҳро гуфтам саҳаргаҳ

نسیم صبح را گفتم سحرگه

зи ҳабси ғунчаи беруни ори гул ро

ز حبس غنچه بیرون آر گل را

Ҷавобам доду гуфтои пеши рӯйиш

جوابم داد و گفتا پیش رویش

Чу пеши гули гёи пиндори гул ро

چو پیش گل گیا پندار گل را

Чу бо он гулистон дар гулшани ое

چو با آن گلسِتان در گلشن آیی

Назар бар вай кун ва бигзор гул ро

نظر بر وی کن و بگذار گل را

Ба хӯбии ту каллаи дорӣу хорӣ

به خوبی تو کله‌داری و خاری

Ба сар барбаста чун дастори гул ро

به سر بربسته چون دستار گل را

Ту султонӣу гул ҳамчун раият

تو سلطانی و گل همچون رعیت

Ба дасти ин ва он магузор гул ро

به دستِ این و آن مگذار گل را

Ғарибаст омадаи вази раҳи расида

غریب است آمده وز ره رسیده

Ба лутфи хештани хуши дори гул ро

به لطف خویشتن خوش دار گل را

Ба ҷузи хораш касе андар қафо нест

به جز خارش کسی اندر قفا نیست

Ба рӯй хеш кун тимори гул ро

به روی خویش کن تیمار گل را

зи ҳасанати мояи даҳ эй ҷон ва манашон

ز حسنت مایه ده ای جان و منشان

Ба бозори чаман бе кори гул ро

به بازار چمن بی‌کار گل را

зи хиҷлати пой ӯ аз ҷой рафтаст

ز خجلت پای او از جای رفتست

Ба дасти лутфи худ бози ори гул ро

به دست لطف خود باز آر گل را

Ба сад дастони сногўӣ ту гардад

به صد دستان ثناگوی تو گردد

Чу булбулгар буд гуфтори гул ро

چو بلبل گر بُوَد گفتار گل را

Чу ӯ рангии зи рухсор ту дорад

چو او رنگی ز رخسار تو دارد

Дигар зин пас надорам хори гул ро

دگر زین پس ندارم خوار گل را

Ҷаҳонии хубро лутф ту набӯд

جهانی خوب را لطفِ تو نَبْوَد

Ки бошад мива кам бисёр гул ро

که باشد میوه کم بسیار گل را

Қабои тӯри андоми ту доим

قبای تور اندام تو دایم

Ба танг оварда сад харвори гул ро

به تنگ آورده صد خروار گل را

зи ишқ рӯй ту зин пас барояд

ز عشق روی تو زین پس برآید

Чу булбули нолаҳои зори гул ро

چو بلبل ناله‌های زار گل را

Аҷаб набӯд ки ҳамчун наргиси худ

عجب نَبْوَد که همچون نرگسِ خود

зи ишқ худ кунӣ бемори гул ро

ز عشقِ خود کنی بیمار گل را

Марои ин шеърҳо гул медиҳад гуфт

مرا این شعرها گل می‌دهد گفت

Ки кард огаҳи азин асрори гул ро

که کرد آگه ازین اسرار گل را

Дарин ашъори ман зикр ту кардам

درین اشعار من ذکر تو کردم

Илм кардам барин асҳори гул ро

عَلَم کردم برین اسحار گل را

Мабод аз сайфи фарғонии турои ор

مباد از سیف فرغانی ترا عار

Ки аз булбул набошад ори гул ро

که از بلبل نباشد عار گل را

Ман ва ту ҳар ду аз ҳам ногузирем

من و تو هر دو از هم ناگزیریم

Ки аз хорӣ буд ночори гул ро

که از خاری بُوَد ناچار گل را