Ҳарки ҳамчун ман ва ту аз адам омад бавуҷуд

هرکه همچون من و تو از عدم آمد بوجود

Ҳама донанд ки аз баҳр суҷуд омаду ҷӯад

همه دانند که از بهر سجود آمد و جود

То басии меҳнат хизмат накушуд ҳамчуи Аёз

تا بسی محنت خدمت نکشد همچو ایاز

Марди ҳамкоса неъмат нашавад бо Маҳмӯд

مرد همکاسهٔ نعمت نشود با محمود

Ҳарки монанди Хизри оби ҳаёт дайн ёфт

هرکه مانند خضر آب حیات دین یافت

Баҳри дунё бар ӯ нест Сикандари маҳсуд

بهر دنیا بر او نیست سکندر محسود

эй { ки } бар халқи ҳақати даст ва вилоят додаст

ای {که} بر خلق حقت دست و ولایت دادست

Халқи озурдаи мадор аз худу ҳақи нохушнӯд

خلق آزرده مدار از خود و حق ناخشنود

Оташи андари буна хеш задӣ эй золим

آتش اندر بنهٔ خویش زدی ای ظالم

Ки бзлм аз дил дарвеш баровардӣ дӯд

که بظلم از دل درویش برآوردی دود

Гарчи дории рух чун оташу андом чу об

گرچه داری رخ چون آتش و اندام چو آب

Зери ин хок аз он оташ ва об уфтад зуд

زیر این خاک از آن آتش و آب افتد زود

Врчаҳ дар кибр бнмрўд раседӣу гузашт

ورچه در کبر بنمرود رسیدی و گذشت

Ман ҳаме гӯямат аз пашша битарс эй намруд

من همی گویمت از پشه بترس ای نمرود

з бар ва зер макун кори ҷаҳонӣ чун од

ز بر و زیر مکن کار جهانی چون عاد

Ки бики сиҳаҳи шӯии зеру зибри ҳамчуи самуд

که بیک صیحه شوی زیر و زبر همچو ثمود

То гиребони ту аз даст аҷал бустонанд

تا گریبان تو از دست اجل بستانند

эй ки аз баҳри ту офоқ гирифтанд ҷунуд

ای که از بهر تو آفاق گرفتند جنود

Пеши азин бедгарон бо ту басӣ буд ҷаҳон

پیش ازین بی دگران با تو بسی بود جهان

Пас азин бо дгарон бе ту басӣ хоҳад буд

پس ازین با دگران بی تو بسی خواهد بود

Гарчи умр ту дарозаст , чу рӯзӣ чандаст

گرچه عمر تو درازست، چو روزی چندست

Ҳам бохр расад он чиз ки бошад маъдӯд

هم بآخر رسد آن چیز که باشد معدود

Врчаҳи хуши ноидт аз ?данеи фонӣ рафтан

ورچه خوش نایدت از دنیی فانی رفتن

На туе боқии {у }и холид на ҷаҳони ҷои хлўд

نه تویی باقی {و} خالد نه جهان جای خلود

Нарми болои замини рӯ ки бзир хокаст

نرم بالای زمین رو که بزیر خاکست

Сарви симини қаду рӯу гули рангини хдўд

سرو سیمین قد و رو و گل رنگین خدود

Ин зари сурх ки рӯй ту з ишқаш зардаст

این زر سرخ که روی تو ز عشقش زردست

Ҳаст ҳамчун дирами қалбу миси сим андӯд

هست همچون درم قلب و مس سیم اندود

Умри андари талабаши сарф { шавад }и онат зиён !

عمر اندر طلبش صرف {شود} آنت زیان!

Дгарии баъди ту зон моя кунад , инат суд !

دگری بعد تو زآن مایه کند، اینت سود!

Рӯи ҳавои гир чу оташ ки зи баҳри нони мард

رو هوا گیر چو آتش که ز بهر نان مرد

То дарин хок буд об хӯрд хӯн олуд

تا درین خاک بود آب خورد خون آلود

Оқибати бзи бҷзои амал худ барисед

عاقبت بذ بجزای عمل خود برسید

Хор мекошт аз он гул натавонист дуруд

خار می کاشت از آن گل نتوانست درود

Неки бахатонро мақсӯд ризоӣ ҳақаст

نیک بختان را مقصود رضای حقست

Бахти худ бад макуну бози ммон аз мақсӯд

بخت خود بد مکن و باز ممان از مقصود

Гар дирами дорӣ бо халқ карам кун зеро

گر درم داری با خلق کرم کن زیرا

« шарафи нафаси бҷўдсту каромати бсҷўд »

«شرف نفس بجودست و کرامت بسجود»

Сайфи фарғонӣ дар ваъз чу саъдии зини сон

سیف فرغانی در وعظ چو سعدی زین سان

Суханӣ гуфт ва буд давлати онкас ки шунӯд

سخنی گفت و بود دولت آنکس که شنود