эй ҷилва карда рӯй ту худро дар офтоб

ای جلوه کرده روی تو خود را در آفتاب

Вай гашта нур рӯй турои мазҳари офтоб

وی گشته نور روی ترا مظهر آفتاب

эй ҳалқа дар ту баҳри хонаи моҳи нав

ای حلقهٔ در تو بهَر خانه ماه نو

Ваии нойиби рухи ту баҳри кишвари офтоб

وی نایب رخ تو بهر کشور آفتاب

Гардони зи шавқи тести баҳри ҷониби осмон

گردان ز شوق تست بهر جانب آسمان

Тобони бмҳри тести барин манзари офтоб

تابان بمهر تست برین منظر آفتاب

Гардуни зи бори ишқи ту чандон фиғони бикрад

گردون ز بار عشق تو چندان فغان بکرد

Каз бонг ӯ чу моҳ рахт шуд кари офтоб

کز بانگ او چو ماه رخت شد کر آفتاب

Гетии зи рангу буии ту ҳар фасл ӯ баҳор

گیتی ز رنگ و بوی تو هر فصل او بهار

Олами зи акс рӯй ту сартосари офтоб

عالم ز عکس روی تو سرتاسر آفتاب

Гӯям кушода , олами торик рӯй ро

گویم گشاده، عالم تاریک روی را

Карда рухи ту равшану баста бар офтоб

کرده رخ تو روشن و بسته بر آفتاب

Нури вуҷӯд аз ту гирифту падеди гашт

نور وجود از تو گرفت و پدید گشت

Гар зарра буд дар адам эй ҷонгар офтоб

گر ذره بود در عدم ای جان گر آفتاب

Гар зарраи зи остони ту болин кунад , варо

گر ذره ز آستان تو بالین کند، ورا

Зери лиҳоф соя шавад бистари офтоб

زیر لحاف سایه شود بستر آفتاب

Дил аз рахт чу моҳ мунаввар шавад ки ҳаст

دل از رخت چو ماه منور شود که هست

Ойӣна ӣӣ чу мсқлаҳи равшангар офтоб

آیینه یی چو مصقله روشن گر آفتاب

То дар қафои худ мадад аз рӯй ту надид

تا در قفای خود مدد از روی تو ندید

Андар замин нагашт зёгстри офтоб

اندر زمین نگشت ضیاگستر آفتاب

Рӯй ту нури хеш агараш кам кунад шавад

روی تو نور خویش اگرش کم کند شود

Чун моҳи гоҳи фарбеҳу гуҳи лоғари офтоб

چون ماه گاه فربه و گه لاغر آفتاب

Шоҳӣ ба пушти гармӣ рӯй ту мекунад

شاهی به پشت گرمی روی تو میکند

Бар рқъаҳи фалаки зи рухи анвари офтоб

بر رقعه فلک ز رخ انور آفتاب

Гашта зи шавқ рӯй ту бар домани фалак

گشته ز شوق روی تو بر دامن فلک

Ҳар шаби бадасти субҳи гиребон дар , офтоб

هر شب بدست صبح گریبان در، آفتاب

Аз равзан ар раҳаш набӯд дар сарои ту

از روزن ار رهش نبود در سرای تو

Худро дроФгнди зи шикоф дар офтоб

خود را درافگند ز شکاف در آفتاب

Пеши рухи ту дар арақ рӯй хештан

پیش رخ تو در عرق روی خویشتن

Ғарқи омада дар об чу нилӯфари офтоб

غرق آمده در آب چو نیلوفر آفتاب

Бо мӯӣ ва рӯй ту накунад ҳамсарии бҳсн

با موی و روی تو نکند همسری بحسن

Бар сар агар зи машк наад афсари офтоб

بر سر اگر ز مشک نهد افسر آفتاب

Дар боғи ҳасан аз он рух ва он рӯй мар турост

در باغ حسن از آن رخ و آن روی مر تراست

Бар офтоби лола ва бар ъръри офтоб

بر آفتاب لاله و بر عرعر آفتاب

Бо офтобу моҳ чаҳ нисбат кунам туро

با آفتاب و ماه چه نسبت کنم ترا

Дилбари куҷо буд мау ҷонпарвар офтоб

دلبر کجا بود مه و جان پرور آفتاب

Тоўси боғи ҳасани ту чун бол боз кард

طاوس باغ حسن تو چون بال باز کرد

Пӯшида шуд чу байзаи бзири пари офтоб

پوشیده شد چو بیضه بزیر پر آفتاب

Бо хоки кӯй ту набӯд ҳоҷатии бмшк

با خاک کوی تو نبود حاجتی بمشک

Бо нур рӯй ту набӯд дар хури офтоб

با نور روی تو نبود در خور آفتاب

Чун хати ту наботи нпрўрд агар чаҳ шуд

چون خط تو نبات نپرورد اگر چه شد

Дар базл рӯҳ наУмияро ёвари офтоб

در بذل روح نامیه را یاور آفتاب

Гар сояи ҷамол ту уфтад бар офтоб

گر سایه جمال تو افتد بر آفتاب

Фоиз шавад зи партав ӯ бе мари офтоб

فایض شود ز پرتو او بی مر آفتاب

Вонгаҳи з рӯй сидқ кунад вази сари хушўъ

وآنگه ز روی صدق کند وز سر خشوع

Пеши рухи ту саҷдаи хизмат ҳар офтоб

پیش رخ تو سجدهٔ خدمت هر آفتاب

Хуршедро биравӣ ту нисбат кунам бҳсн

خورشید را بروی تو نسبت کنم بحسن

эй гашта ҷони ҳасани турои пайкари офтоб

ای گشته جان حسن ترا پیکر آفتاب

Аммо бшрти онкии намояд чу моҳи нав

اما بشرط آنکه نماید چو ماه نو

Аз пистаи даҳон , лаб чун шукри офтоб

از پستهٔ دهان، لب چون شکر آفتاب

То зулфи ҳамчуи силсила бар рӯяти аўФтод

تا زلف همچو سلسله بر رویت اوفتاد

Дар ҳалқа моҳ дидам ва дар чанбари офтоб

در حلقه ماه دیدم و در چنبر آفتاب

Гардани зи ҳалқаи сари зулфи ту чун кашам

گردن ز حلقهٔ سر زلف تو چون کشم

Акнӯн ки тавқдор шуд аз анбари офтоб

اکنون که طوقدار شد از عنبر آفتاب

Аз партави рух ту бидидам даҳони ту

از پرتو رخ تو بدیدم دهان تو

Ночори зарра рӯ бинмоед дар офтоб

ناچار ذره رو بنماید در آفتاب

Бар рӯй ҳамчуи доираи шакли даҳони ту

بر روی همچو دایره شکل دهان تو

Як нуқта аз ақиқи ниҳода бар офтоб

یک نقطه از عقیق نهاده بر آفتاب

Рӯят бидон ҷамоли марои рӯзгори барад

رویت بدان جمال مرا روزگار برد

Раҳ зад бҳсн бар писари озри офтоб

ره زد بحسن بر پسر آزر آفتاب

Бар дили саноӣ хеш кунад ишқ бохтан

بر دل ثنای خویش کند عشق باختن

Бар шаби бнўр хеш кашад лашкари офтоб

بر شب بنور خویش کشد لشکر آفتاب

Дил аз ғами ту майли бшодӣ куҷо кунад ?

دل از غم تو میل بشادی کجا کند؟

Зин кӣ зи пушти шер наад бар хари офтоб ?

زین کی ز پشت شیر نهد بر خر آفتاب؟

Гӯи танги чашм ақл набинад ҷамоли ишқ

گو تنگ چشم عقل نبیند جمال عشق

Ҳаргиз надид сояи пайғамбари офтоб

هرگز ندید سایهٔ پیغمبر آفتاب

Ин ақли кӯрро басӯии нур рӯй ту

این عقل کور را بسوی نور روی تو

Ҳам ма ъсокш омад ва ҳам раҳбари офтоб

هم مه عصاکش آمد و هم رهبر آفتاب

Андари дилами натиҷаи ҳасан ту ҳаст ишқ

اندر دلم نتیجهٔ حسن تو هست عشق

Рӯзаши арз буд чу буд ҷавҳари офтоб

روزش عَرَض بود چو بود جوهر آفتاب

Аз сонеъони рустаи бозори ҳасани ту

از صانعان رَسته بازار حسن تو

Як ранграз мааст ва яке заргари офтоб

یک رنگرز مه است و یکی زرگر آفتاب

Аз сояи ту хок чу зар мешавад чаҳ ғам

از سایهٔ تو خاک چو زر می شود چه غم

Гар сангро дигар накунад гавҳари офтоб

گر سنگ را دگر نکند گوهر آفتاب

Гуфтам дамии блтФи маро дар канори гир

گفتم دمی بلطف مرا در کنار گیر

эй наварӯси ҳасани турои зевари офтоб

ای نوعروس حسن ترا زیور آفتاب

Фарёд зад замин ки ту кӣ осмон шудӣ

فریاد زد زمین که تو کی آسمان شدی

То дар канори ма будат , дар бар офтоб

تا در کنار مه بودت، در بر آفتاب

Ҳафт осмони бҳсн ту карданд маҳзарӣ

هفت آسمان بحسن تو کردند محضری

Чун моҳ шоҳидӣаст бар он маҳзари офтоб

چون ماه شاهدیست بر آن محضر آفتاب

Бар дафтари ҷамоли ту вақти ҳисоби ҳасан

بر دفتر جمال تو وقت حساب حسن

зи оҳод камтараст бар он дафтари офтоб

ز آحاد کمتر است بر آن دفتر آفتاب

Гар моҳ бо рух ту кунад даъвии ҷамол

گر ماه با رخ تو کند دعوی جمال

эй ёфта з рӯй ту зебу фари офтоб

ای یافته ز روی تو زیب و فر آفتاب

Баҳри ҷавобаши ин ҳамаи рўбўдаҳ чун сипар

بهر جوابش این همه روبوده چون سپر

Бинии ҳамаи забон шуда чун ханҷари офтоб

بینی همه زبان شده چون خنجر آفتاب

Гар баҳри жарфи ҳасани ту мавҷӣ баровард

گر بحر ژرف حسن تو موجی برآورد

Чун абр аз оби лутф ту гардадтар офтоб

چون ابر از آب لطف تو گردد تر آفتاب

Гар осмон бмоиаҳ шавад камтар аз замин

گر آسمان بمایه شود کمتر از زمین

Вар аз Зуҳал бпоиаҳ шавад бартари офтоб

ور از زحل بپایه شود برتر آفتاب

Ҷӯёии кӯй ту наниҳад пой бар фалак

جویای کوی تو ننهد پای بر فلک

Муштоқ рӯй ту наниҳад дил бар офтоб

مشتاق روی تو ننهد دل بر آفتاب

эй авди сӯзи меҳри ту дилҳои ошиқон

ای عود سوز مهر تو دلهای عاشقان

Аз нури меҳри тест дар он миҷмари офтоб

از نور مهر تست در آن مجمر آفتاب

Дар зулмат ар биёад ту рафтӣ басӯии об

در ظلمت ار بیاد تو رفتی بسوی آب

Будӣ далели мавкиби Искандари офтоб

بودی دلیل موکب اسکندر آفتاب

Ҳршби чароғи маро аз нури файзи хеш

هرشب چراغ مه را از نور فیض خویش

Карда рахти мунаввару номовар офтоб

کرده رخت منور و نام آور آفتاب

Ҷом май ту дар кафи соқии базми ту

جام می تو در کف ساقی بزم تو

Дар дасти моҳи соғар ва дар соғари офтоб

در دست ماه ساغر و در ساغر آفتاب

Чун дона ӣӣ ки ҳаст шаҷари мзмри андрў

چون دانه یی که هست شجر مضمر اندرو

Дар зарраҳои хок дарат мзмри офтоб

در ذره های خاک درت مضمر آفتاب

Бо гирди фитна ӣӣ ки зи чавгони зулфи ту

با گرد فتنه یی که ز چوگان زلف تو

Бархезад эй ғуломи турои чокари офтоб

برخیزد ای غلام ترا چاکر آفتاب

Аз хок бар канораи майдони осмон

از خاک بر کنارهٔ میدان آسمان

Гардад чу ҷурми гӯии замини ағбри офтоб

گردد چو جرم گوی زمین اغبر آفتاب

Гардун ки бори ҳукми ту бар пушт мекашад

گردون که بار حکم تو بر پشت میکشد

Аз меҳр талъатат зада оташ дар офтоб

از مهر طلعتت زده آتش در آفتاب

Аз баҳри онкии серумаи зи хок дарат кунад

از بهر آنکه سرمه ز خاک درت کند

Як чашм ӯ мааст ва яке дигари офтоб

یک چشم او مه است و یکی دیگر آفتاب

Вази баҳр дидани рухи ту чашми воми хост

وز بهر دیدن رخ تو چشم وام خواست

Аз осмони дидаи вари ин аъўри офтоб

از آسمان دیده ور این اعور آفتاب

Дар чашми эътиқоди фалак бо вуҷӯди ту

در چشم اعتقاد فلک با وجود تو

Мстсғри омадаи мау мстҳқри офтоб

مستصغر آمده مه و مستحقر آفتاب

Пеши рахт ки матлаъи хуршеди никўист

پیش رخت که مطلع خورشید نیکویست

Ҳам моҳи оҷизи омадаи ҳам музтари офтоб

هم ماه عاجز آمده هم مضطر آفتاب

Аз шарм рӯй тест ки ҳар шом ме шавад

از شرم روی تست که هر شام می شود

Дар равзаи фалак чу гули аҳмари офтоб

در روضهٔ فلک چو گل احمر آفتاب

Баҳри нисори тест ки сар бар занад ҳаме

بهر نثار تست که سر بر زند همی

Аз бутаи уфуқ чу дурусти зари офтоб

از بوته افق چو درست زر آفتاب

Об ҳаё надошт ки мерафт ҳар шабӣ

آب حیا نداشت که می رفت هر شبی

Дар ҳавзи айни ҳомӣа бе мезар офтоб

در حوض عین حامیه بی میزر آفتاب

Чун нави арӯси сари з уфуқ барнаёварад

چون نو عروس سر ز افق برنیاورد

Зини пас зи шарм рӯй ту бе чодари офтоб

زین پس ز شرم روی تو بی چادر آفتاب

То кеҳтарони хайли туро чокарӣ накард

تا کهتران خیل ترا چاکری نکرد

Бар равшанон чарх нашуд меҳтари офтоб

بر روشنان چرخ نشد مهتر آفتاب

Фардо ки чашмҳои кавокиб шавад сипед

فردا که چشمهای کواکب شود سپید

Вази ҳавли ҳамчу моҳ шавад Асғари офтоб

وز هول همچو ماه شود اصغر آفتاب

Тақдири манъ шер кунад аз лабони нур

تقدیر منع شیر کند از لبان نور

Атфоли зарраро ки буд модари офтоб

اطفال ذره را که بود مادر آفتاب

Бо тоби ҳамчуи оташ агар чанд заргар аст

با تاب همچو آتش اگر چند زرگر است

Симоб гардад аз фазаъи Акбари офтоб

سیماب گردد از فزع اکبر آفتاب

Аз мавҷи қаҳри киштӣ гардун кунад шикоф

از موج قهر کشتی گردون کند شکاف

Вази сайр боз монад чун лангари офтоб

وز سیر باز ماند چون لنگر آفتاب

Теғи қазоу тири қадари бугсалади зи раҳ

تیغ قضا و تیر قدر بگسلد ز ره

Гар осмон сипар кунӣу мғФри офтоб

گر آسمان سپر کنی و مغفر آفتاب

Деги сар ар чаҳ зи оташ ӯ ҷӯшҳо занад

دیگ سر ار چه ز آتش او جوشها زند

Охир кунанд сард чу хокистари офтоб

آخر کنند سرد چو خاکستر آفتاب

Чун соя дарахт билразад зи фарти меҳр

چون سایه درخت بلرزد ز فرط مهر

Бар ошиқон рӯй ту дар маҳшари офтоб

بر عاشقان روی تو در محشر آفتاب

Гуфтам бмдҳи ту ғазалӣ кандар осмон

گفتم بمدح تو غزلی کاندر آسمان

Андари миёни маҷлиси ҳафт ахтари офтоб

اندر میان مجلس هفت اختر آفتاب

Чун зарра рақс карду бсди парда боз гуфт

چون ذره رقص کرد و بصد پرده باز گفت

Онрои басони Зуҳраи хунёгари офтоб

آنرا بسان زهره خنیاگر آفتاب

Хуршеди меҳри ту чу бузади шуъла бар дилам

خورشید مهر تو چو بزد شعله بر دلم

Кардам радифи ин сухани абтари офтоб

کردم ردیف این سخن ابتر آفتاب

Бовар намекунанд казин сон тулӯъ кард

باور نمی کنند کزین سان طلوع کرد

Аз осмони хотири ман биўри офтоб

از آسمان خاطر من بیور آفتاب

Нашигифт агар зи машриқи андеша арз дод

نشگفت اگر ز مشرق اندیشه عرض داد

Табъами бўсФ рӯй ту чун ховари офтоб

طبعم بوصف روی تو چون خاور آفتاب

Чун шуд зи тоби меҳри ту ҳар зарра ӣӣ зи ман

چون شد ز تاب مهر تو هر ذره یی ز من

Дар сояи ҳавои ту эй дилбари офтоб

در سایهٔ هوای تو ای دلبر آفتاب

Шохӣ ки ҳаст обхўр ӯ зи наҳри нур

شاخی که هست آبخور او ز نهر نور

Ахтар диҳад шукуфау орад бар офтоб

اختر دهد شکوفه و آرد بر آفتاب

Май дони яқин ки дар раги кони хӯн гуҳар шавад

می دان یقین که در رگ کان خون گهر شود

Мари кӯҳро чу теғ занад бар сари офтоб

مر کوه را چو تیغ زند بر سر آفتاب

То аз шуъоъи хеши уқобони абр ро

تا از شعاع خویش عقابان ابر را

Рангин кунад чу қавси қзҳи шҳпри офтоб

رنگین کند چو قوس قزح شهپر آفتاب

Ман бандаи хоки кӯй ту шавем боби чашм

من بنده خاک کوی تو شویم بآب چشم

То яхи фуруши сояи хўҳди гозри офтоб

تا یخ فروش سایه خُوهَد گازر آفتاب