Ҳасан ҳарҷо ки дар ҷаҳон баравад
حسن هرجا که در جهان برود
Ишқ дар пай чу бедилон баравад
عشق در پی چو بیدلان برود
Ҳасан ҳарҷо ба дил сетоне рафт
حسن هرجا به دلستانی رفت
Ишқ бар кафи ниҳода ҷон баравад
عشق بر کف نهاده جان برود
Ҳасани Лайлии сифат чу ҳукмӣ кард
حسن لیلیصفت چو حکمی کرد
Ишқи маҷнӯни салб бар он баравад
عشق مجنون سلب بر آن برود
Дар паии ҳасани дилрабо ҳар рӯз
در پی حسن دلربا هر روز
Ишқ бебол ҷон фишон баравад
عشق بیبال جانفشان برود
Гар ту шарҳи китоб ҳасан кунӣ
گر تو شرح کتاب حسن کنی
Меҳру ма чун варақ дар он баравад
مهر و مه چون ورق در آن برود
Ҳарчӣ дар мактаби хабар илм аст
هرچه در مکتب خبر علم است
Ҷумла бар таҳта аён баравад
جمله بر تختهٔ عیان برود
Нуқтаи ишқ агар пазиради баст
نقطهٔ عشق اگر پذیرد بسط
Бут ба масҷиди фиғон кунон баравад
بت به مسجد فغانکنان برود
Ишқи хуршед ва буд мо соя аст
عشق خورشید و بود ما سایه است
Ҳркҷо ин бияёд он баравад
هرکجا این بیاید آن برود
Сари ишқам чу бар забон омад
سر عشقم چو بر زبان آمد
Гар бигӯям маро забон баравад
گر بگویم مرا زبان برود
Раҳи наварди баён чу сари бикашад
ره نورد بیان چو سر بکشد
Тарсам аз дасти ман Аннан баравад
ترسم از دست من عنان برود
Ба сухан гуфтам аз дили тангам
به سخن گفتم از دل تنگم
Анда ҳасани дил ситон баравад
انده حسن دلستان برود
Бар ман ин доғ аз оташ ишқаст
بر من این داغ از آتش عشقست
Ки ба об аз ман ин нишон баравад
که به آب از من این نشان برود
Дил ки фурмонаш бар ҷаҳон баравад
دل که فرمانش بر جهان برود
Кард ҳукмӣ ки ҷон бар он баравад
کرد حکمی که جان بر آن برود
Гирди майдони анфусу офоқ
گرد میدان انفس و آفاق
Ҳамчуи гӯйӣ ба сар давон баравад
همچو گویی به سر دوان برود
Аз нишонҳои ӯ диласт огоҳ
از نشانهای او دلست آگاه
Ҳркҷо дил диҳад нишон баравад
هرکجا دل دهد نشان برود
Толиби дӯст дар паии рангӣ
طالب دوست در پی رنگی
Рост чун саг ба буи нон баравад
راست چون سگ به بوی نان برود
Мураккаби шавқро чу бастии наъл
مرکب شوق را چو بستی نعل
Барканд мех ва ончунон баравад
برکند میخ و آنچنان برود
Ки ту { то } аз макони шӯии берун
که تو {تا} از مکان شوی بیرون
ӯ ба сарҳад ломакон баравад
او به سرحد لامکان برود
Бар барроқи талаб чу биншинӣ
بر براق طلب چو بنشینی
Бо ту матлӯби ҳам Аннан баравад
با تو مطلوب همعنان برود
Аз замини худӣ чу бархезӣ
از زمین خودی چو برخیزی
Дар рикоби ту осмон баравад
در رکاب تو آسمان برود
Он замон дар канори васли ое
آن زمان در کنار وصل آیی
Ки туе ту аз миён баравад
که تویی تو از میان برود
Офтобӣ ки арш зарра ӯст
آفتابی که عرش ذرهٔ اوست
Дар дили тангати он замон баравад
در دل تنگت آن زمان برود
Ин раҳ каъба нест кандар вай
این ره کعبه نیست کاندر وی
Кас биорӣ корвон баравад
کس بیاری کاروان برود
Мард бо зоди нотавонии хеш
مرد با زاد ناتوانی خویش
То ба ҷое ки метавон баравад
تا به جایی که میتوان برود
Ҳарки дар сари ҳавоӣ ӯ дорад
هرکه در سر هوای او دارد
Поиш ар башиканӣ ба ҷон баравад
پایش ار بشکنی به جان برود
Талабӣ мекунад ва гар нарасад
طلبی میکند و گر نرسد
Мқбли он кас ки андар он баравад
مقبل آن کس که اندر آن برود
Пой агар зостони даруни бунаад
پای اگر زآستان درون بنهد
Ҳамчунин сар бар остон баравад
همچنین سر بر آستان برود
Ҳам дарин дарди ҷон ба дӯст диҳад
هم درین درد جان به دوست دهد
Ҳам дарин кор аз ҷаҳон баравад
هم درین کار از جهان برود
Марди ин раҳи зи чашми номаҳрам
مرد این ره ز چشم نامحرم
Рӯй пӯшида чун занон баравад
روی پوشیده چون زنان برود
Сайфи фарғонӣ он равад ин роҳ
سیف فرغانی آن رود این راه
Кошкор ояд ва ниҳон баравад
کآشکار آید و نهان برود