эй сабогар сӯй табриз уфтадат рӯзии гузар

ای صبا گر سوی تبریز افتدت روزی گذر

Сӯии даргоҳи шаҳи одили расон аз мо хабар

سوی درگاهِ شهِ عادل رسان از ما خبر

Подшоҳи вақти ғозонро агар бинӣ бигӯ

پادشاه وقت غازان را اگر بینی بگو

К-эии ҳамаи айёми ту маймуни турои рӯзи зафар

کای همه ایام تو میمون ترا روز ظفر

Асл чнгзхон назода чун ту фаръии поки дайн

اصل چنگزخان نزاده چون تو فرعی پاک دین

Малики султонони надида чун ту шоҳии додгар

ملک سلطانان ندیده چون تو شاهی دادگر

Мардумӣ дар сирати ту ҳамчуи гавҳар дар садаф

مردمی در سیرت تو همچو گوهر در صدف

Некуӣ дар сӯрати ту ҳамчуи нури андари қамар

نیکویی در صورت تو همچو نور اندر قمر

Ҳам ба теғии малики дор ва ҳам ба мулкии Комрон

هم به تیغی ملک‌دار و هم به ملکی کامران

Ҳам ба аслии подшоҳ ва ҳам ба адлии номвар

هم به اصلی پادشاه و هم به عدلی نامور

Малик рӯйаст ва туе шоиста бар ваии ҳамчуи чашм

ملک روی است و تویی شایسته بر وی همچو چشم

Малик чашмаст ва туе боиста дар вай чун басар

ملک چشم است و تویی بایسته در وی چون بصر

Бозро кӯтаҳ шавад аз бол ӯ минқори қаҳр

باز را کوته شود از بال او منقار قهر

Гар бигирад Кебекро шоҳини адлати зери пар

گر بگیرد کبک را شاهین عدلت زیر پر

Омн аз чанголи гурги андари миёни беша ҳо

آمن از چنگال گرگ اندر میان بیشه‌ها

Оҳӯии модаи бхсбд дар канори шери нар

آهوی ماده بخسبد در کنار شیر نر

эй маносиб аз ту олӣ чун маротиб аз улӯм

ای مناصب از تو عالی چون مراتب از علوم

Ваии мъолии ҷамъ дар ту чун маъонӣ дар сувар

وی معالی جمع در تو چون معانی در صُوَر

эй ба давлати муфтахар , меҳнати кашонро дасти гир

ای به دولت مفتخر، محنت‌کشان را دست گیر

Вай ба шодии мштғл , андҳгнонро ғам бихӯр

وی به شادی مشتغل، اَندُهگِنان را غم بخور

Ҳам ба дасти адли гардони пушти ҳоли мо қавӣ

هم به دستِ عدل گردان پشتِ حالِ ما قوی

Ҳам ба чашм лутф кун дар рӯй кори мо назар

هم به چشم لطف کن در روی کار ما نظر

Кандарин айём эй хоқони касрии муъаддилат

کاندرین ایام ای خاقان کسری‌معدلت

Зулм ҳуҷҷоҷаст андари рӯми неи адли умр

ظلمِ حُجّاج است اندر روم نی عدلِ عُمَر

Ту мусулмон гашта ва аз номусулмони ҳокимон

تو مسلمان گشته و از نامسلمان حاکمان

Андарин кишвар намонда аз мусулмонии асар

اندرین کشور نمانده از مسلمانی اثر

Орифон беҷойу ҷомаи олимон бенону об

عارفان بی جای و جامه عالمان بی نان و آب

Хонқаҳ бефаршу сақфу мадриса бебом ва дар

خانقه بی فرش و سقف و مدرسه بی بام و در

Ҳам шифои ҷони мазлӯмон шудаи заҳри аҷал

هم شفای جان مظلومان شده زهر اجل

Ҳам ғизои рӯҳи даравишон шудаи хӯни ҷигар

هم غذای روح درویشان شده خون جگر

Хирқа мепӯшанд чун мискини худовандони мол

خرقه می‌پوشند چون مسکین خداوندان مال

Луқма мехоҳанд чун соили нигаҳбонони зар

لقمه می‌خواهند چون سایل نگهبانان زر

Қаҳт аз он сон гашта муставле ки баҳри қӯти рӯз

قحط از آن سان گشته مستولی که بهر قوت روز

Куштаи хоҳарро бародари хӯрдаи модарро писар

کشته خواهر را برادر خورده مادر را پسر

Мардуми ташнаи ҷигар аз зиндагонӣ гашта сайр

مردم تشنه‌جگر از زندگانی گشته سیر

Чун сегон гуруснаи афтодаи андари икдгр

چون سگانِ گُرسَنه افتاده اندر یکدگر

Золимони мурдаи дилу мзлўмкони навҳаи кно

ظالمان مرده‌دل و مظلومکان نوحه‌کنا

Ҳеҷ дилсӯзӣ набошад мурдаро бар навҳа гар

هیچ دلسوزی نباشد مرده را بر نوحه‌گر

Золимони хўнриз чун Фсоду зоишони халқ ро

ظالمان خونریز چون فصّاد و زایشان خلق را

Хӯни дили сар бар раг ҷон мезанад чун нештар

خون دل سر بر رگ جان می‌زند چون نیشتر

Ҳатки астори мусулмонони чунин то кӣ кунанд

هتک استار مسلمانان چنین تا کی کنند

Золимони хонаи сӯзу кофарони парда дар

ظالمان خانه‌سوز و کافران پرده‌در

Аз ҷафои золимону гарму сарди рӯзгор

از جفای ظالمان و گرم و سرد روزگار

Як ҷаҳони мазлӯмро лаби хушки нонеи дида тар

یک جهان مظلوم را لب خشک نانی دیده تر

Ашкам гӯрасту паҳлавии лаҳад бар пушти хок

اِشکَمِ گور است و پهلوی لَحَد بر پشتِ خاک

Гар касе хоҳад ки андар мأмнӣ созад мақар

گر کسی خواهد که اندر مأمنی سازد مقر

Чун нузули исои андари аҳди моно мумкин аст

چون نزول عیسی اندر عهد مانا ممکن است

Адл ғозонаст моро ҳамчуи Меҳдии мунтазир

عدل غازان است ما را همچو مهدی منتظر

Адли ту дар шани мо давлат буд дар шани ту

عدل تو در شان ما دولت بود در شان تو

Дар шавад рӯзӣ чу дар ҳалқ садаф уфтад мтр

در شود روزی چو در حلق صدف افتد مَطَر

Дасти Лутфӣ бар сари ин як ҷаҳони бечораи дор

دست لطفی بر سر این یک جهان بیچاره دار

Кин намонад пойдор онгаҳ ки умр ояд ба сар

کاین نماند پایدار آنگه که عمر آید به سر

Аз барои мол ҳоҷат нест шоҳонро ба зулм

از برای مال حاجت نیست شاهان را به ظلم

Ваз барои бор ҳоҷат нест исоро ба хар

وز برای بار حاجت نیست عیسی را به خر

Номи золими бад буд имрӯзу фардои ҳол ӯ

نامِ ظالم بد بُوَد امروز و فردا حالِ او

Он накарда нек бо каси ҷояш аз ҳолаши бтар

آن نکرده نیک با کس جایش از حالش بتر

Чун магас дар шаҳди мазлӯми андари овезади бадв

چون مگس در شهد مظلوم اندر آویزد بدو

Андари он рӯзӣ ки аз фарзанд бигурезад падар

اندر آن روزی که از فرزند بگریزد پدر

Маҳкамаи он вақт маҳшар бошаду маҳзари малик

محکمه آن وقت محشر باشد و محضر ملک

Зулҷалоли он рӯз қозӣ бошаду зиндони сқр

ذوالجلال آن روز قاضی باشد و زندان سقر

Бо шумо буданд чандини малик ҷӯён ҳамнишин

با شما بودند چندین ملک‌جویان همنشین

Ваз шумо буданд чандини подшоҳони пештар

وز شما بودند چندین پادشاهان پیشتر

Ҳарфи гироне ки хати зулмашон будӣ равон

حرف گیرانی که خط ظلمشان بودی روان

Маликашон ногоҳ чун аъроб шуд зеру зибр

ملکشان ناگاه چون اعراب شد زیر و زبر

Ҳар яке марданду ҷуз ҳасрат набурданд аз ҷаҳон

هر یکی مردند و جز حسرت نبردند از جهان

Ҳаст уқбои манзилу дунёи раҳ ва мо раҳгузар

هست عقبی منزل و دنیا ره و ما رهگذر

Ту бимони шодону боқии зиндагонро мурдаи дон

تو بمان شادان و باقی زندگان را مرده دان

Ҳарки ӯ вақте бимиради ин дамаши мурдаи шимур

هرکه او وقتی بمیرد این دمش مرده شمر

Рӯзи давлати {ро } агар бошад ҳазорон офтоб

روز دولت {را} اگر باشد هزاران آفتاب

Шаби шимури ҳргаҳ ки мазлӯмӣ бинолад дар саҳар

شب شمر هرگه که مظلومی بنالد در سحر

Бахт ва давлат ёфтӣ некӣ кун эй мқбл ки нест

بخت و دولت یافتی نیکی کن ای مقبل که نیست

Малики дунё безаволу кори давлат бе ғайр

ملک دنیا بی‌زوال و کار دولت بی‌غیر

Адл кун имрӯз то бошад мақари ту биҳишт

عدل کن امروز تا باشد مقرّ تو بهشت

Андари он рӯзӣ ки гуяд одамии ин алмФр

اندر آن روزی که گوید آدمی این المفر

эй шаҳаншоҳӣ ки афзӯнии зи аФридўн ба малик

ای شهنشاهی که افزونی ز افریدون به ملک

Ваии ҷҳондорӣ ки аз қорун ба молии бештар

وی جهانداری که از قارون به مالی بیشتر

Сайфи фарғонӣ насиҳат карду ҳоле боз гуфт

سیف فرغانی نصیحت کرد و حالی باز گفت

Боди панду шеър ӯ дар табъи пакети коргар

باد پند و شعر او در طبع پاکت کارگر

Суд дорад панд агар чаҳ андар ӯ талхӣ буд

سود دارد پند اگر چه اندر او تلخی بُوَد

Хуш буд дар ком агарчӣ бенамак бошад шукр

خوش بُوَد در کام اگرچه بی نمک باشد شکر

Ёди гири ин панди мавзунро ки андар назм ӯст

یاد گیر این پند موزون را که اندر نظم اوست

Байтҳо баҳри маъонии лафзҳо ганҷи гуҳар

بیت‌ها بحر معانی لفظ‌ها گنج گهر

Чун ту мқбли подшоҳиро зи ваъз ва заҷр ҳаст

چون تو مقبل پادشاهی را ز وعظ و زجر هست

Ин қадари кофӣ ки бисёраст дар дунёи ъбр

این قدر کافی که بسیار است در دنیا عبر

Ман ним шоир ки мадҳ кас кунам , мари шоҳ ро

من نیم شاعر که مدح کس کنم، مر شاه را

Аз барои ҳақи неъмат панд додам ин қадар

از برای حق نعمت پند دادم این قدر

Хайру шар кас нагуфтам аз ҳавои табъу нафас

خیر و شرّ کس نگفتم از هوای طبع و نفس

Мадҳу зм кас накардам аз барои симу зар

مدح و ذم کس نکردم از برای سیم و زر

Мо ки андари пойгоҳи фақр дастӣ ёфтем

ما که اندر پایگاه فقر دستی یافتیم

Гов аз мо ба ки гардунро фурӯди ореми сар

گاو از ما به که گردون را فرود آریم سر

То гуҳи хашм ва ризо ояд зи мардуми неку бад

تا گه خشم و رضا آید ز مردم نیک و بد

То ки аз ақл ва ҳаво ояд зи мардуми хайру шар

تا که از عقل و هوا آید ز مردم خیر و شر

Ҳар куҷо бошӣ зи баҳри дафъи теғи душманон

هر کجا باشی ز بهر دفع تیغ دشمنان

Боди шамшери ту пеши дӯстони ту сипар

باد شمشیر تو پیش دوستان تو سپر

Ҳамчуи осори салаф эй подшоҳонро халаф

همچو آثار سلف ای پادشاهان را خلف

Қавлу феълати дилпазиру ҳалу ақдати муътабар

قول و فعلت دلپذیر و حل و عقدت معتبر