Ба назд ҳиммати ман хурдӣ эй бузурги амир

به نزد همت من خردی ای بزرگ امیر

Амири сахти дили сусти рой бе тадбир

امیر سخت‌دل سست‌رای بی‌تدبیر

Ба адл чун накунад маликро биҳишти сифат

به عدل چون نکند ملک را بهشت صفت

Агарчӣ ҳур буд з аҳл дӯзахаст амир

اگرچه حور بود ز اهل دوزخست امیر

Ту эй амир агар хоҷаи ғуломоне

تو ای امیر اگر خواجهٔ غلامانی

Ту бандаеу туро аз худоӣ нест гзир

تو بنده‌ای و ترا از خدای نیست گزیر

Ҷунуди теғи {и ту }и онҷо сипар биндозанд

جنود تیغ {تو} آنجا سپر بیندازند

Ки бар ту рост кунанд аз камони ҳодисаи тир

که بر تو راست کنند از کمان حادثه تیر

зи ту манозил маликаст ммтлӣ аз хавф

ز تو منازل ملکست ممتلی از خوف

зи ту қавоид дайн нест эмин аз тағйир

ز تو قواعد دین نیست ایمن از تغییر

Бабанду ҳабси сазое ки аз ту девона

ببند و حبس سزایی که از تو دیوانه

Умӯри ?данеу дайн дар ҳамаст чун занҷир

امور دنیی و دین در همست چون زنجیر

Дилат ки ҳаст ба танагӣ чу ҳалқаи хотам

دلت که هست به تنگی چو حلقهٔ خاتم

Даров муҳаббати дунёст чун нигин дар қӣр

دراو محبت دنیاست چون نگین در قیر

Рабӯдаи сими басӣ ва надода зар ба касе

ربوده سیم بسی و نداده زر به کسی

Надидаи касри аду ва накарда ҷабри ксир

ندیده کسر عدو و نکرده جبر کسیر

Камари з зар кунӣ аз симҳои муҳтоҷон

کمر ز زر کنی از سیم‌های محتاجان

Басо ки кӣса тиҳӣ гардад аз чунин тавфир !

بسا که کیسه تهی گردد از چنین توفیر!

Турост майлу муҳобо ки зари баради золим

تراست میل و محابا که زر برد ظالم

Турост завқу тамошо ки саги дарди нахчир

تراست ذوق و تماشا که سگ درد نخچیر

Шаҳӣ вилоят ҳукмаст ва дар ҳукӯмати адл

شهی ولایت حکمست و در حکومت عدل

Вагарна кас нашавад Подшаҳ ба тоҷу сарир

وگرنه کس نشود پادشه به تاج و سریر

Ту малики хуонеи як шаҳрроу сартосар

تو ملک خوانی یک شهر را و سرتاسر

Диҳӣаст ?дане ва чун ту дарави ҳазор гзир

دهیست دنیی و چون تو درو هزار گَزیر

Замони зи марги басӣ чун ту панд дод туро

زمان ز مرگ بسی چون تو پند داد ترا

Бирав зи мурдани амсоли хеши ибрати гир

برو ز مردن امثال خویش عبرت گیر

Тани ту душман ҷонаст , дӯсташ машумор

تن تو دشمن جانست، دوستش مشمار

Ки тан параст кунад дар наҷоти ҷони тақсир

که تن‌پرست کند در نجات جان تقصیر

Ту тани параст ва туро гуфта рӯҳи исои нутқ

تو تن‌پرست و ترا گفته روح عیسی نطق

Барои нафас ки хар чанд парварии бшъир

برای نفس که خر چند پروری بشعیر

зи қайди шаръ ки ҷонаст бандаи ҳукмаш

ز قید شرع که جانست بندهٔ حکمش

Дили ту мутлақ ва дар дасти нафаси кофари асир

دل تو مطلق و در دست نفس کافر اسیر

Ба назд зиндаи дилон бе ҳузури хоҳии мард

به نزد زنده‌دلان بی‌حضور خواهی مرد

Ки хоби ғифлат ту дорад инчунин таъбир

که خواب غفلت تو دارد اینچنین تعبیر

Раиятанд аёлат , чу модари мушфиқ

رعیت اند عیالت، چو مادر مشفق

Бидиҳ ба ҷумлаи зи пистони адлу эҳсони шер

بده به جمله ز پستان عدل و احسان شیر

Ки адл қутб вуҷӯдасту дайн ба сони фалак

که عدل قطب وجودست و دین به سان فلک

Мудом бар сари ин қутб мекунад тдўир

مدام بر سر این قطب می‌کند تدویر

Аё ба ҳукм ситам карда бар заъифу қавӣ

ایا به حکم ستم کرده بر ضعیف و قوی

Ту оҷизӣу худои ҷаҳони қавӣу қадир

تو عاجزی و خدای جهان قوی و قدیر

Бигирадат ба яди қудрат ва кунад маҳбӯс

بگیردت به یَدِ قدرت و کند محبوس

Вагар чунонк ндонӣ куҷо , бсҷни съир

وگر چنانک ندانی کجا، بسجن سعیر

Чу навбатат бизананд эй амир агар рӯзӣ

چو نوبتت بزنند ای امیر اگر روزی

Раият аз ситамат чун дуҳул кунанд нафир

رعیت از ستمت چون دهل کنند نفیر

Сари ту чун бен ҳовани бкўФтн шояд

سر تو چون بن هاون بکوفتن شاید

Вагар буд ба мисли ҷумлаи мағз чун сари сайр

وگر بود به مثل جمله مغز چون سر سیر

Ъўон сагаст чу дар нияташ ситам бошад

عوان سگست چو در نیتش ستم باشد

Ки оташаст вагар шуъла Эй надорад асир

که آتش است و گر شعله‌ای ندارد اثیر

Ба мавъизат натавонам туро ба роҳ оварад

به موعظت نتوانم ترا به راه آورد

Суфолро натавонад ки зар кунад эксир

سفال را نتواند که زر کند اکسیر

Ба майл ман нашавад дидаи дилати равшан

به میل من نشود دیدهٔ دلت روشن

Ки нури бози наёбад ба серумаи чашми зрир

که نور باز نیابد به سرمه چشم ضریر

Агар бисӯзӣ эй хоми пухта хоҳӣ шуд

اگر بسوزی ای خام پخته خواهی شد

Ки нон ба мартаба гуҳ гандумасту гоҳи хамир

که نان به مرتبه گه گندمست و گاه خمیر

Вагар ба назд {и ту } хораст орифон донанд

و گر به نزد {تو} خار است عارفان دانند

Ки ман гулӣ ба ту додам зи бӯстони замир

که من گلی به تو دادم ز بوستان ضمیر

Худ ар чаҳ пер шавад давлаташ ҷавон бошад

خود ار چه پیر شود دولتش جوان باشد

Агар қабул насиҳат кунад ҷавон аз пер

اگر قبول نصیحت کند جوان از پیر

Ба молу умр агарчӣ тавонгарасту ҷавон

به مال و عمر اگرچه توانگرست و جوان

Ба панд додан перон ғанӣаст чун ту фақир

به پند دادن پیران غنیست چون تو فقیر

Чу ту амир ба ашъори сайфи фарғонӣ

چو تو امیر به اشعار سیف فرغانی

Чу подшоҳ буд мФтқр ба панди вазир

چو پادشاه بود مفتقر به پند وزیر