Зиҳӣ бар ҷамоли ту афшондаи ҷони гул

زهی بر جمال تو افشانده جان گل

з рӯй ту бе равнақи андари ҷаҳони гул

ز روی تو بی رونق اندر جهان گل

зи васфи ту андари чамани достонӣ

ز وصف تو اندر چمن داستانی

Фурӯ хонд булбул барафшонад ҷони гул

فرو خواند بلبل برافشاند جان گل

Чу булбули баноми рахт хутба хонд

چو بلبل بنام رخت خطبه خواند

Агар ҳамчу сӯсан биёбад забони гул

اگر همچو سوسن بیابد زبان گل

з рӯй ту рангӣ расидааст гул ро

ز روی تو رنگی رسیده است گل را

Ки андари ҷаҳони рўшносст аз он гул

که اندر جهان روشناسست از آن گل

Агар ҳамчуи ман аз ту бӯе бияёд

اگر همچو من از تو بویی بیاید

Чу булбули зи ишқати براردи фиғони гул

چو بلبل ز عشقت برآرد فغان گل

Ббоди ҳавои ту дар равзаи дил

بباد هوای تو در روضهٔ دل

Дарахт муҳаббат кунад ҳар замони гул

درخت محبت کند هر زمان گل

Гар аз гулшани васли ту ошиқӣ ро

گر از گلشن وصل تو عاشقی را

Бадаст саодат фитад ногаҳони гул

بدست سعادت فتد ناگهان گل

Дар атвори ваҳдати бадви рӯи намояд

در اطوار وحدت بدو رو نماید

Брнгӣ дигар ҷои дигари ҳамон гул

برنگی دگر جای دیگر همان گل

Гарм гул фиристад зи фирдавси ризвон

گرم گل فرستد ز فردوس رضوان

Марои хори ту хуштар ояд аз он гул

مرا خار تو خوشتر آید از آن گل

Ҳамаи кас гулӣ дорад андари баҳорон

همه کس گلی دارد اندر بهاران

Чу ту бо манӣ дорам андари хазони гул

چو تو با منی دارم اندر خزان گل

Ту поеи буна дар чаман то бигирад

تو پایی بنه در چمن تا بگیرد

зи фарқи сари шох то Фрқдони гул

ز فرق سر شاخ تا فرقدان گل

Гули лолаи рух рӯй бар хоки молад

گل لاله رخ روی بر خاک مالد

Чу бар ориз ту кунад арғавони гул

چو بر عارض تو کند ارغوان گل

Ту дрхндаҳи оеи бсди лаб чу ғунча

تو درخنده آیی بصد لب چو غنچه

Чу бар чеҳра ман кунад заъфарони гул

چو بر چهرهٔ من کند زعفران گل

Дарини моҳ кандар замин май дирафшад

دراین ماه کاندر زمین می‌درفشد

Бидон сон ки астораҳ бар осмони гул

بدان سان که استاره بر آسمان گل

Бпштии он сахти густох рӯ шуд

بپشتی آن سخت گستاخ رو شد

Ки хандид дар рӯй оби равони гул

که خندید در روی آب روان گل

Азин ғам ки бо булбулони сабки дил

ازین غم که با بلبلان سبک دل

Бмиўаҳ кунад шохро саргарони гул

بمیوه کند شاخ را سرگران گل

Дарун чун дили ғунчаи хӯни гашти мо ро

درون چون دل غنچه خون گشت ما را

Буруни ой то чанд бошад ниҳони гул

برون آی تا چند باشد نهان گل

Чу рӯй ту бинад яқини дон ки уфтад

چو روی تو بیند یقین دان که افتد

Миёни худу рӯяти андари гумони гул

میان خود و رویت اندر گمان گل

зи баҳри замини бӯс дар пеши рӯят

ز بهر زمین بوس در پیش رویت

Бурун оварад сад лаб аз як даҳони гул

برون آورد صد لب از یک دهان گل

Агар худ бухорӣ мадад ёбад аз ту

اگر خود بخاری مدد یابد از تو

Бурун оварад оташ аз рӯй нони гул

برون آورد آتش از روی نان گل

Чу наздики {и оташи }и шӯй давр набӯд

چو نزدیک {آتش} شوی دور نبود

Ки оташ шавад лола , гардад духони гул

که آتش شود لاله، گردد دخان گل

Чу ту бо манӣ пеши ман хори гули дон

چو تو با منی پیش من خار گل دان

Чу ман бетуам назд ман хори дони гул

چو من بی توام نزد من خار دان گل

Чу дар гулистон бигузарӣ дар баҳорон

چو در گلستان بگذری در بهاران

Аё мари турои ҳамчуи ман меҳрбони гул

ایا مر ترا همچو من مهربان گل

Фурӯди ой то чашми бадро бисӯзад

فرود آی تا چشم بد را بسوزد

Сапандӣ бар он рӯй оташ фишон гул

سپندی بر آن روی آتش فشان گل

Гар аз баҳри нузҳати зи боғи ҷамолат

گر از بهر نزهت ز باغ جمالت

Брзўони диҳии даста ӣӣ дар ҷинони гул

برضوان دهی دسته یی در جنان گل

На дар барги сидра буд он латофат

نه در برگ سدره بود آن لطافت

На бар шохи тӯбо буд мисли он гул

نه بر شاخ طوبی بود مثل آن گل

Вгрчаҳи шабу рӯз беш аз ситора

وگرچه شب و روز بیش از ستاره

Кунад марғзори фалаки замирони гул

کند مرغزار فلک ضمیران گل

Ҷаҳони србсри хуррамӣ аз ту дорад

جهان سربسر خرمی از تو دارد

Барин ҳаст як шоҳид аз равшанони гул

برین هست یک شاهد از روشنان گل

Чу брҷисти боғи ҷамолат ки доим

چو برجیست باغ جمالت که دایم

Дарав мекунад бо шукуфаи қирони гул

درو می کند با شکوفه قران گل

зи хаттӣ ки номӣ буд биравӣ аз ту

ز خطی که نامی بود بروی از تو

Чу коғази з мстр бигирад нишони гул

چو کاغذ ز مسطر بگیرد نشان گل

Шавад лафзи ъзби сухан дар баён тар

شود لفظ عذب سخن در بیان تر

Кунад шохи хушки қалам дар бенон гул

کند شاخ خشک قلم در بنان گل

Бҳсни ту андари баҳорони шукуфа

بحسن تو اندر بهاران شکوفه

Маҳоласт аз он сон ки дар меҳргони гул

محالست از آن سان که در مهرگان گل

Агар бо ту эй миваи дили шукуфа

اگر با تو ای میوهٔ دل شکوفه

СроФгндаҳ набӯд чу дар бӯстони гул

سرافگنده نبود چو در بوستان گل

Басии тири таънаи зи хорӣ ки дорад

بسی تیر طعنه ز خاری که دارد

Занад бар вай аз шох ҳамчун камони гул

زند بر وی از شاخ همچون کمان گل

Ало эй сабои боғбонро хабар кун

الا ای صبا باغبان را خبر کن

Ситам мекунад сахт бар булбулони гул

ستم می کند سخت بر بلبلان گل

Чу булбули ҳамеи нолам аз меҳраш , оре

چو بلبل همی نالم از مهرش، آری

Чунин бардаади дӯстӣ бо чунон гул

چنین بردهد دوستی با چنان گل

Гар он гулистон гирад андари канорам

گر آن گلستان گیرد اندر کنارم

Танамро шавад мағз дар устихони гул

تنم را شود مغز در استخوان گل

Биҳиштии шуморами ман он перҳан ро

بهشتی شمارم من آن پیرهن را

Каз андом ӯ бошадаш дар миёни гул

کز اندام او باشدش در میان گل

Чунон май намояди зи пероҳани он тан

چنان می نماید ز پیراهن آن تن

{ ки } аз шеъри насрин ва аз парниёни гул

{که} از شَعر نسرین و از پرنیان گل

Миёни ман ва ӯ ҷудоӣ нишоед

میان من و او جدایی نشاید

Ки ман хорам ва ҳаст он длстони гул

که من خارم و هست آن دلستان گل

Маро гуфт аз баҳри ман гул биовар

مرا گفت از بهر من گل بیاور

Адаб нест бурдани сӯии гулистони гул

ادب نیست بردن سوی گلستان گل

зи дасти ман ар хор бошад бигирад

ز دست من ار خار باشد بگیرد

Нигорӣ ки нстонд аз дигарон гул

نگاری که نستاند از دیگران گل

Агар чаҳ зи шохи дарахти қриҳт

اگر چه ز شاخ درخت قریحت

Бсхтӣ барояд чу гавҳари зи кони гул

بسختی برآید چو گوهر ز کان گل

Чу хуршеди меҳраши бузади шуъла , кардам

چو خورشید مهرش بزد شعله، کردم

Бпиронаҳи сар чун дарахти ҷавони гул

بپیرانه سر چون درخت جوان گل

Чу дар шеър ҷилва кунам рӯй ӯ ро

چو در شعر جلوه کنم روی او را

Чу назорагии аўФтд бар карони гул

چو نظارگی اوفتد بر کران گل

Агар чанд гӯйӣ ки ҳамчун гиёҳаст

اگر چند گویی که همچون گیاهست

зи бустони табъат бар шоирони гул

ز بستان طبعت بر شاعران گل

Ҳамин қавмро аз тамаъ май намояд

همین قوم را از طمع می نماید

зи нони дӯстии тара бар рӯй нони гул

ز نان دوستی تره بر روی نان گل

Боғрози фосид буд назд мардум

باغراض فاسد بود نزد مردم

Гули ҳаркасии хору хори касони гул

گل هرکسی خار و خار کسان گل

Ҳам аз гўспнди алаф ҷӯй бошад

هم از گوسپند علف جوی باشد

Ки қимат надорад бензади шубони гул

که قیمت ندارد بنزد شبان گل

Бад-ӣни шеъри девони ман гулшании дон

بدین شعر دیوان من گلشنی دان

зи гармоу сармо даров бе зиёни гул

ز گرما و سرما دراو بی زیان گل

зтарӣ ки ҳаст аз радифаши ту гӯйӣ

ز تری که هست از ردیفش تو گویی

Баромад чу нилӯфар аз обдони гул

برآمد چو نیلوفر از آبدان گل

Макун айб ар чанд беайб набӯд

مکن عیب ار چند بی عیب نبود

Ки ҷамъаст бо хор дар як макони гул

که جمع است با خار در یک مکان گل