Зиҳӣ аз нур рӯй ту чароғи осмони равшан

زهی از نور روی تو چراغ آسمان روشن

Ту равшан кардае ӯро ва ӯ карда ҷаҳони равшан

تو روشن کرده ای او را و او کرده جهان روشن

Агар на муқтабас будӣ буруз аз шамъи рухсорат

اگر نه مقتبس بودی بروز از شمع رخسارت

Набӯдӣ дар шаби тираи чароғи осмони равшан

نبودی در شب تیره چراغ آسمان روشن

Чароғи хона дил шуд зёии нур рӯй ту

چراغ خانهٔ دل شد ضیای نور روی تو

Вагарнаи хонаи дилро накардӣ нури ҷони равшан

وگرنه خانهٔ دل را نکردی نور جان روشن

Ҷавоз аз мӯӣ ва рӯй ту ҳаме ёбанд рӯзу шаб

جواز از موی و روی تو همی یابند روز و شب

Ки дар офоқ мегирданд ин торик ва он равшан

که در آفاق می گردند این تاریک و آن روشن

Агар бо оташи ишқати вазади бодӣ баров шояд

اگر با آتش عشقت وزد بادی براو شاید

Ки хоки тира дил гардад чу оби дидагони равшан

که خاک تیره دل گردد چو آب دیدگان روشن

Чу бо хуршед рӯй ту дилаш гармаст ошиқ ро

چو با خورشید روی تو دلش گرمست عاشق را

Нафас чун субҳи равшан дил барояд аз даҳони равшан

نفس چون صبح روشن دل برآید از دهان روشن

Агар аз оташ рӯй ту тобӣ бар ҳаво ояд

اگر از آتش روی تو تابی بر هوا آید

Кунад абри баҳориро чу оби андари хазони равшан

کند ابر بهاری را چو آب اندر خزان روشن

Вагар аз абри лутфи ту бмн бар соя ӣӣ уфтад

وگر از ابر لطف تو بمن بر سایه یی افتد

Чу хуршед яқин гардад дили ман бе гумони равшан

چو خورشید یقین گردد دل من بی گمان روشن

Миёни маҷлиси мисатон агар ту дар канори ое

میان مجلس مستان اگر تو در کنار آیی

Бабўса ме тавон хӯрдани шаробии зони лабони равшан

ببوسه می توان خوردن شرابی زآن لبان روشن

Қадат дар маҷмаъи хубон чу сарви андари чамани зебо

قدت در مجمع خوبان چو سرو اندر چمن زیبا

Рахт бар сафҳаи рӯят чу гул дар гулистони равшан

رخت بر صفحهٔ رویت چو گل در گلستان روشن

Хатат ҳамчун шаб ва дар ваии рухӣ чун моҳи тобанда

خطت همچون شب و در وی رخی چون ماه تابنده

Баротат роиҷаст акнӯн ки бинмудӣ нишони равшан

براتت رایجست اکنون که بنمودی نشان روشن

Даҳон чун писта ва дар ваии сухан ҳамчун шукри ширин

دهان چون پسته و در وی سخن همچون شکر شیرین

Рахтро ранги гулнору лабат чун нордони равшан

رخت را رنگ گلنار و لبت چون ناردان روشن

Камони абрӯат бар дил хадангӣ зад казу ҳрдм

کمان ابروت بر دل خدنگی زد کزو هردم

Марои тир мижа гардад бхўн ҳамчун синони равшан

مرا تیر مژه گردد بخون همچون سنان روشن

Ман уштури дил агар ёбам туро дар гардани овезам

من اشتر دل اگر یابم ترا در گردن آویزم

Ҷараси вор ва кунам ҳрдми зи дарди дили фиғони равшан

جرس وار و کنم هردم ز درد دل فغان روشن

Агар хоки сари Кувайти дамӣ бо серума омезад

اگر خاک سر کویت دمی با سرمه آمیزد

Барра бинӣ шавад чун чашми майли серумаи дони равшан

برَه بینی شود چون چشمِ میلِ سرمه‌دان روشن

Маро бе тарки сари васлат муяссар гардад ар бошад

مرا بی ترک سر وصلت میسر گردد ار باشد

зи ширинии даҳани талху зи торикии макони равшан

ز شیرینی دهن تلخ و ز تاریکی مکان روشن

Фироқати ончӣ бо ман кард пинҳон дар шаби тира

فراقت آنچه با من کرد پنهان در شب تیره

Куҷои гуфтани тавон пайдо , куҷо кардан тавон равшан ?

کجا گفتن توان پیدا، کجا کردن توان روشن؟

Рух ҳамчун қамар бинмо зи зулфи ҳамчуи шаб эй ҷон

رخ همچون قمر بنما ز زلف همچو شب ای جان

Ки то гардад бензади халқи узри ошиқони равшан

که تا گردد بنزد خلق عذر عاشقان روشن

Чу дар васфи ҷамол ту нивисам шеъри худ , гардад

چو در وصف جمال تو نویسم شعر خود، گردد

Маро ҳамчун яди Байзои қалами андари бенон равшан

مرا همچون ید بیضا قلم اندر بنان روشن

Маро дар шаб наме бояд чароғи ма ки ме гардад

مرا در شب نمی باید چراغ مه که می گردد

Биёади рӯзи васли ту шабами хуршеди сони равшан

بیاد روز وصل تو شبم خورشید سان روشن

зи баҳр сӯхтани пешат чаҳ мардона қадам бошад

ز بهر سوختن پیشت چه مردانه قدم باشد

зи ҷайби шамъ бар кардани сиррӣ чун ресмони равшан

ز جیب شمع بر کردن سری چون ریسمان روشن

зи нури ишқи ту ногуҳи дилам чун рӯз равшан шуд

ز نور عشق تو ناگه دلم چون روز روشن شد

Басони тираи шаб каз барқ гардад ногаҳони равшан

بسان تیره شب کز برق گردد ناگهان روشن

зи ҳасанати нури рӯ кам гашти мари хубони олам ро

ز حسنت نور رو کم گشت مر خوبان عالم را

Чу шуд хуршеди пайдо ма набошад ончунон равшан

چو شد خورشید پیدا مه نباشد آنچنان روشن

Баҳри маҷлис ки ҷамъ оянд хубони ҳамчуи астораҳ

بهر مجلس که جمع آیند خوبان همچو استاره

Ту бо он рӯй пурнурӣ чу моҳи андари миёни равшан

تو با آن روی پرنوری چو ماه اندر میان روشن

Чу рӯят рух намӯд онҷо ба ҷузи ту кас набӯд онҷо

چو رویت رخ نمود آنجا به جز تو کس نبود آنجا

Вагар сад шамъ буд онҷо ту кардӣ хонаи шани равшан

وگر صد شمع بود آنجا تو کردی خانه شان روشن

Марои андӯҳ худ додӣу шодии ҷузи маро , кардӣ

مرا اندوه خود دادی و شادی جز مرا، کردی

Раҳеро қӯти ҷони таъйини гадоро ваҷҳи нони равшан

رهی را قوت جان تعیین گدا را وجه نان روشن

Бмстӣ ва бҳшёрӣ бидидам нест чун дардӣ

بمستی و بهشیاری بدیدم نیست چون دُردی

Бпиши лаъли мигўнт май чун арғавони равшан

بپیش لعل میگونت می چون ارغوان روشن

зи ёқӯти лабатгар акс бар аҷзоӣ кон ояд

ز یاقوت لبت گر عکس بر اجزای کان آید

Дил тира кунад чун лаъли ҷавҳардори кони равшан

دل تیره کند چون لعل جوهردار کان روشن

Чу хандад лаъли ту дар ҳоли халқиро кунад шайдо

چو خندد لعل تو در حال خلقی را کند شیدا

Чу дам зад субҳи гетиро кунад андари замони равшан

چو دم زد صبح گیتی را کند اندر زمان روشن

Дили андари зулф ту пайдост ҳамчун нур дар зулмат

دل اندر زلف تو پیداست همچون نور در ظلمت

Ки ҳаргиз дар шаб тира намемонад ниҳони равшан

که هرگز در شب تیره نمی ماند نهان روشن

Миёни мардуми ғофил ҳаме тобанд ушшоқат

میان مردم غافل همی تابند عشاقت

Чунон кандар шаб тира битобанд ахтарони равшан

چنان کاندر شب تیره بتابند اختران روشن

Дилам каз зулмати тани бад чу пушти оинаи тира

دلم کز ظلمت تن بد چو پشت آینه تیره

Шуд аз анвори ишқи ту чу рӯй некӯони равшан

شد از انوار عشق تو چو روی نیکوان روشن

Чу андари дил қадам зад ишқ ,анда хонаи дил ро

چو اندر دل قدم زد عشق، انده خانهٔ دل را

Басони даст Мӯсо шуд зи поиши остони равшан

بسان دست موسی شد ز پایش آستان روشن

Шабӣ дар маҷмаъи хубони ниқоб аз рӯи броФгндӣ

شبی در مجمع خوبان نقاب از رو برافگندی

зи нураши шамъи рахшонро чу оташ шуд духони равшан

ز نورش شمع رخشان را چو آتش شد دخان روشن

Дилам аз ишқ пар нурасту шеър аз васфи ту некӯ

دلم از عشق پر نورست و شعر از وصف تو نیکو

Зулол аз чашмаи дони софии шароб аз ҷоми дони равшан

زلال از چشمه دان صافی شراب از جام دان روشن

зи баҳри оби рӯи пешати рухӣ бар хок май молам

ز بهر آب رو پیشت رخی بر خاک می مالم

Ки аз баси санг соиидн шавад наъли харони равшан

که از بس سنگ ساییدن شود نعل خران روشن

Ман аз даҳшати дарини ҳазрати сухан пӯшида ме гӯям

من از دهشت دراین حضرت سخن پوشیده می گویم

Дар ашъорам назар кун неку ҳолами боздони равшан

در اشعارم نظر کن نیک و حالم بازدان روشن

Бад-ӣни шеър эй санам бо ман куҷо гардад дилати софӣ

بدین شعر ای صنم با من کجا گردد دلت صافی

Ба дами ойӣнаро ҳаргизи куҷо кардан тавон равшан

به دَم آیینه را هرگز کجا کردن توان روشن

Марои зини табъи шӯридаи сухани некӯ ҳаме ояд

مرا زین طبع شوریده سخن نیکو همی آید

Чароғами ман , маро бошад даҳани тираи забони равшан

چراغم من، مرا باشد دهن تیره زبان روشن

Чу шамъи андари шаби тира ҳаме гарем ҳамеи сӯзам

چو شمع اندر شب تیره همی گریم همی سوزم

Магар рӯзӣ шавад чашмам биор меҳрбони равшан

مگر روزی شود چشمم بیار مهربان روشن

з бас коед бнўр дил бисӯзам авди андеша

ز بس کاید بنور دل بسوزم عود اندیشه

Барояд ҳар нафас аз ман дамӣ оташ фишон равшан

برآید هر نفس از من دمی آتش فشان روشن

Бад-ӣни рухсори гирди олӯдаи рангами ончунон бинӣ

بدین رخسار گرد آلوده رنگم آنچنان بینی

Ки гӯйӣ бар сар хокаст оби заъфарони равшан

که گویی بر سر خاکست آب زعفران روشن

Ало эй сӯфии софии кзони ҳазрати ҳамеи лофӣ

الا ای صوفی صافی کزآن حضرت همی لافی

Маро аз илми раҳ кофӣ бигӯ як достони равшан

مرا از علم ره کافی بگو یک داستان روشن

Дарин бозори мҳтолон туро ишқаст сармоя

درین بازار محتالان ترا عشقست سرمایه

Бирав аз нур ӯ бар кун чароғӣ дар дукони равшан

برو از نور او بر کن چراغی در دکان روشن

Чу рӯй худ дар ойӣна бибинӣ пушти гардун ро

چو روی خود در آیینه ببینی پشت گردون را

?герат дар кӯза қолаб шавад оби равони равшан

گرت در کوزهٔ قالب شود آب روان روشن

Басему зар буд доими дил беишқро шодӣ

بسیم و زر بود دایم دل بی عشق را شادی

Боспидоҷ ва гулгуна шавад рӯй занони равшан

باسپیداج و گلگونه شود روی زنان روشن

Ту дар суду зиёни худ ғалат кардӣ наме доне

تو در سود و زیان خود غلط کردی نمی دانی

Азин сармоя назд ту шавад суду зиёни равшан

ازین سرمایه نزد تو شود سود و زیان روشن

Азин дунёи бадасти дили баровари пои ҷон аз гул

ازین دنیا بدست دل برآور پای جان از گل

Ки ойӣна бурун ноед зи нмгини хокдони равшан

که آیینه برون ناید ز نمگین خاکدان روشن

Муҷарради шӯ агар хоҳии халос аз тирагии худ

مجرد شو اگر خواهی خلاص از تیرگی خود

Ки чун шуд гӯшти давр аз вай бимонад устихони равшан

که چون شد گوشت دور از وی بماند استخوان روشن

зи ҳиммати { назд } маъшӯқаст ҷои ошиқони олӣ

ز همت {نزد} معشوقست جای عاشقان عالی

Аз ахтар дар шаб тирааст роҳи каҳкашони равшан

از اختر در شب تیره است راه کهکشان روشن

Дарин манзилгаҳи дуздони мхсби омн ки кам бошад

درین منزلگه دزدان مخسب آمن که کم باشد

Басони шамъи бедорони чароғи хуфтагони равшан

بسان شمع بیداران چراغ خفتگان روشن

Шаб ар чун шамъ бархезӣу сӯзӣ дар миёни худ ро

شب ار چون شمع برخیزی و سوزی در میان خود را

Басони субҳи равшани дили нишинӣ бар карони равшан

بسان صبح روشن دل نشینی بر کران روشن

Биҷӯшӣ то чу зар гардад саросари хоми ту пухта

بجوشی تا چو زر گردد سراسر خام تو پخته

Бакӯшӣ то хабар гардад туро ҳамчун аёни равшан

بکوشی تا خبر گردد ترا همچون عیان روشن

Азин тираи қафас бар пар ки мари симурғи ҷонат ро

ازین تیره قفس بر پر که مر سیمرغ جانت را

Намонад боли товусии дарини зоғи ошёни равшан

نماند بال طاووسی دراین زاغ آشیان روشن

Дарин конӯни торик ар Бамонеи ҳамчуи хокистар

درین کانون تاریک ار بمانی همچو خاکستر

Броиӣ бар фалак ҳамчун чароғи Фрқдони равшан

برآیی بر فلک همچون چراغ فرقدان روشن

Камоли аддӣни асмъилро будаст пеш аз ман

کمال الدین اسمعیل را بودست پیش از من

Яке шеърии радифи он чу ҷони ошиқони равшан

یکی شعری ردیف آن چو جان عاشقان روشن

Чу дар қандили табъ ман фузудӣ равғанӣ кардам

چو در قندیل طبع من فزودی روغنی کردم

Чароғи фикрати худро бчўби имтиҳони равшан

چراغ فکرت خود را بچوب امتحان روشن

Сӯии он баҳри шеър ар каши азин ҷӯи қатра ӣӣ барадӣ

سوی آن بحر شعر ار کش ازین جو قطره یی بردی

Куҷои об сухан монадӣ варо дар Исфаҳони равшан

کجا آب سخن ماندی ورا در اصفهان روشن

Чу зикр дайгарӣ кардӣ намонад шеърро лиззат

چو ذکر دیگری کردی نماند شعر را لذت

Чу бо хас кард омезиш намонад оби равони равшан

چو با خس کرد آمیزش نماند آب روان روشن