Агар хоҳӣ ки ин маънии бадоне

اگر خواهی که این معنی بدانی

Туро ҳам ҳаст маргу зиндагонӣ

تو را هم هست مرگ و زندگانی

зи ҳарчи он дар ҷаҳон аз зер ва болост

ز هرچ آن در جهان از زیر و بالاست

Мисолаш дар тану ҷон ту пайдост

مثالش در تن و جان تو پیداست

Ҷаҳон чун туаст як шахси муайян

جهان چون توست یک شخصِ معیّن

Ту ӯро гашта чун ҷон ӯ туро тан

تو او را گشته چون جان، او تو را تن

Се гӯнаи навъи инсонро мамот аст

سه گونه نوع انسان را مَمات است

Яке ҳар лаҳза ваон бар ҳасб зот аст

یکی هر لحظه وان بر حسبِ ذات است

Ду дигар зон мамот ихтиёрӣ аст

دو دیگر زان مماتِ اختیاری است

Сими мурдани мар ӯро изтирорӣ аст

سیم مردن مر او را اضطراری است

Чу марг ва зиндагӣ бошад муқобил

چو مرگ و زندگی باشد مقابل

Се навъ омад ҳётш дар се манзил

سه نوع آمد حیاتش در سه منزل

Ҷаҳонро нест марги ихтиёрӣ

جهان را نیست مرگ اختیاری

Ки онро аз ҳамаи олами ту дорӣ

که آن را از همه عالم تو داری

Вале ҳар лаҳза мегардад мубаддил

ولی هر لحظه می‌گردد مبدّل

Дар охир ҳам шавад монанди аввал

در آخر هم شود مانند اوّل

Ҳар онч он гардад андари ҳашари пайдо

هر آنچ آن گردد اندر حشر پیدا

зи ту дар назъ мегардад ҳувайдо

ز تو در نزع می‌گردد هویدا

Тани ту чун замини сар осмон аст

تن تو چون زمین، سر آسمان است

Ҳаввост анҷуму хуршед ҷон аст

حواست انجم و خورشید جان است

Чу кӯҳаст устихонҳое ки сахт аст

چو کوه است استخوانهایی که سخت است

Наботати мӯӣу атрофат дарахт аст

نباتت موی و اطرافت درخت است

Танат дар вақти мурдан аз надомат

تنت در وقت مردن از ندامت

Билразад чун замини рӯзи қиёмат

بلرزد چون زمین روز قیامت

Димоғи ошуфтау ҷон тира гардад

دماغ آشفته و جان تیره گردد

Ҳаввост ҳам чу анҷум хира гардад

حواست هم چو انجم خیره گردد

Мсомт гардад аз хуии ҳам чу дарё

مَسامت گردد از خوی هم چو دریا

Ту дар вай ғарқа гашта бесару по

تو در وی غرقه گشته بی سر و پا

Шавад аз ҷони куниш эй марди мискин

شود از جان‌کَنش ای مرد مسکین

зи сустии устихонҳо пашми рангин

ز سستی استخوانها پشم رنگین

Ба ҳам печида гардад соқ бо соқ

به هم پیچیده گردد ساق با ساق

Ҳама ҷуфтӣ шавад аз ҷуфти худ тоқ

همه جفتی شود از جفتِ خود طاق

Чу рӯҳ аз тан ба куллият ҷудо шуд

چو روح از تن به کلیّت جدا شد

Заминат « қоъи сафи сафи лотрӣ » шуд

زمینت «قَاعًا صَفْصَفًا لَا تَرَى» شد

Бад-ӣн минвол бошад ҳоли олам

بدین منوال باشد حال عالم

Ки ту дар хеш май бинӣ дар он дам

که تو در خویش می‌بینی در آن دم

Бақои ҳақи рости боқии ҷумла фонӣ аст

بقا حقّ راست، باقی جمله فانی است

Беонашҷумла дар « сабъи алмсонӣ » аст

بیانش جمله در «سَبْع الْمَثانِی» است

Ба « кули ман алайҳои ?фон » баён кард

به «کلُّ مَنْ عَلیها فَان» بیان کرد

« лФии халқи ҷадид » ҳам аён кард

«لَفِي خَلۡقࣲ جَدِيدِۭ» هم عیان کرد

Буд эҷоду эъдоми ду олам

بود ایجاد و اَعدام دو عالم

Чу халқу баъси нафаси ибни одам

چو خلق و بعثِ نفسِ ابنِ آدم

Ҳамеша халқ дар халқ ҷадид аст

همیشه خلق در خلقِ جدید است

Ва гарчи муддати умраш мадид аст

و گرچه مدتِ عمرش مدید است

Ҳамеша файзи фазли ҳақи таъолӣ

همیشه فیضِ فضلِ حقّ تعالیٰ

Буд аз шани худ андари таҷаллӣ

بود از شأنِ خود اندر تجلّیٰ

Аз он ҷониб буд эҷоду такмил

از آن جانب بود ایجاد و تکمیل

Вази ин ҷониб буд ҳар лаҳзаи табдил

وز این جانب بود هر لحظه تبدیل

Валикин чу гузашти ин таври ?дане

ولیکن چو گذشت این طور دنییٰ

Бақои кул буд дар дори уқбо

بقای کل بود در دارِ عُقبیٰ

Ки ҳар чизе ки бинии болзрўрт

که هر چیزی که بینی بالضّرورت

Ду олам дорад аз маънӣу сӯрат

دو عالم دارد، از معنی و صورت

Висоли аввалин айн фироқ аст

وصالِ اولین، عینِ فراق است

Мари он дигари з « ъанд аллоҳи боқ » аст

مر آن دیگر ز «عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ» است

Мазоҳир чун фитад бар вифқи зоҳир

مظاهر چون فتد بر وفق ظاهر

Дар аввал май намояди айни охир

در اول می‌نماید عین آخر

Бақои исм вуҷӯд омад валикин

بقا اسم وجود آمد ولیکن

Ба ҷое кон буд соир чу сокин

به جایی کان بود سائر چو ساکن

Ҳар онч он ҳаст билқувва дар ин дор

هر آنچ آن هست بالقوّه در این دار

Ба феъл ояд дар он олам ба як бор

به فعل آید در آن عالم به یک بار