зи ту ҳар феъл ки аввали гашти содир

ز تو هر فعل که اوّل گشت صادر

Бар он гардӣ ба борӣ чанд қодир

بدان گردی به باری چند قادر

Ба ҳар борӣ агар нафъаст агар зр

به هر باری اگر نفع است اگر ضرّ

Шавад дар нафаси ту чизеи мдхр

شود در نفس تو چیزی مدخّر

Ба одати ҳолҳо бо хуй гардад

به عادت حالها با خوی گردد

Ба муддати миваҳо хуш буи гардад

به مدّت میوه‌ها خوش بوی گردد

Аз он омухти инсони пешаҳо ро

از آن آموخت انسان پیشه‌ها را

Вази он таркиб кард андешаҳо ро

وز آن ترکیب کرد اندیشه‌ها را

Ҳамаи афъолу ақволи мдхр

همه افعال و اقوالِ مدخّر

Ҳувайдо гардад андари рӯзи маҳшар

هویدا گردد اندر روزِ محشر

Чу урёни гардӣ аз пероҳани тан

چو عریان گردی از پیراهنِ تن

Шавад айбу ҳунари якбораи равшан

شود عیب و هنر یکباره روشن

Танат бошад валикин бе кудурат

تنت باشد ولیکن بی‌کدورت

Ки бинмоед аз ӯ чун оби сӯрат

که بنماید از او چون آب، صورت

Ҳама пайдо шавад онҷои змоир

همه پیدا شود آنجا ضمائر

Фурӯ хон оят « тблии алсроӣр »

فرو خوان آیت «تُبۡلَى ٱلسَّرَآئِرُ»

Дигар бора ба вифқи олами хос

دگر باره به وفقِ عالمِ خاص

Шавад ахлоқи ту аҷсому ашхос

شود اخلاقِ تو اجسامِ اشخاص

Чунон каз қӯти унсур дар ӣнҷо

چنان کز قوّت عنصر در اینجا

Маволеди се гонаи гашти пайдо

موالیدِ سه گانه گشت پیدا

Ҳамаи ахлоқи ту дар олами ҷон

همه اخلاقِ تو در عالمِ جان

Гуҳӣ анвор гардад гоҳи нирон

گهی انوار گردد گاه نیران

Тааюн муртафаъ гардад з ҳастӣ

تعیُّن مرتفع گردد ز هستی

Намонад дар назари болоу пастӣ

نماند در نظر بالا و پستی

Намонад маргати андари дори ҳайвон

نماند مرگِ تن در دارِ حیوان

Ба як рангӣ барояд қолабу ҷон

به یک رنگی برآید قالب و جان

Буд поу сару чашми ту чун дил

بود پا و سر و چشمِ تو چون دل

Шавад софии зи зулмати сӯрати гул

شود صافی ز ظلمت، صورتِ گِل

Кунад анвори ҳақ бар ту таҷаллӣ

کند انوار حقّ بر تو تجلّی

Бибинӣ бе ҷиҳати ҳақро таъолӣ

ببینی بی‌جهت حقّ را تعالی

Ду оламро ҳама бар ҳам зании ту

دو عالم را همه بر هم زنی تو

Надонам то чаҳ мастӣ ҳо кунӣ ту

ندانم تا چه مستی‌ها کنی تو

« сқоҳми рбҳм » чбўд биандеш

«وَسَقَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡ» چبوَد بیندیش

« тҳўро » чист софии гаштан аз хеш

«طَهُوراً» چیست صافی گشتن از خویش

Зиҳии шарбати зиҳии лиззати зиҳии завқ

زهی شربت، زهی لذّت، زهی ذوق

Зиҳии ҳайрати зиҳии давлати зиҳии шавқ

زهی حیرت، زهی دولت، زهی شوق

Хушо он дам ки мо бехеш бошем

خوشا آن دم که ما بی‌خویش باشیم

Ғании мутлақ ва дарвеш бошем

غنیِّ مطلق و درویش باشیم

На дайн на ақл на тақво на идрок

نه دین، نه عقل، نه تقوی، نه ادراک

Фитодаи масту ҳайрон бар сари хок

فتاده مست و حیران بر سرِ خاک

Биҳишту ҳуру хулди онҷо чаҳ синҷид

بهشت و حور و خُلد آنجا چه سنجد

Ки бегона дар он хилват нагунҷад

که بیگانه در آن خلوت نگنجد

Чу рӯят дидам ва хӯрдам аз он май

چو رویت دیدم و خوردم از آن می

Надонам то чаҳ хоҳад шуд пас аз вай

ندانم تا چه خواهد شد پس از وی

Пай ҳар масте бошад хуморӣ

پی هر مستیی باشد، خماری

Аз ин андешаи дили хӯни гашти борӣ

از این اندیشه دل خون گشت، باری