Бути тарсои бача нурӣаст боҳар
بت ترسا بچه نوری است باهر
Ки аз рӯй батон дорад мазоҳир
که از روی بتان دارد مظاهر
Кунад ӯ ҷумлаи дилҳоро вшоқӣ
کند او جمله دلها را وشاقی
Гуҳӣ гардад мғнии гоҳи соқӣ
گهی گردد مغنی گاه ساقی
Зиҳии мутриб ки аз як нағмаи хуш
زهی مطرب که از یک نغمهٔ خوش
Занад дар хирмани сад зоҳиди оташ
زند در خرمن صد زاهد آتش
Зиҳии соқӣ ки ӯ аз як пиёла
زهی ساقی که او از یک پیاله
Кунад бихўди ду сад ҳафтод сола
کند بیخود دو صد هفتاد ساله
Равад дар хонқаҳи масти шабона
رود در خانقه مست شبانه
Кунад афсуни сӯфиро фасона
کند افسون صوفی را فسانه
Вагар дар масҷид ояд дар саҳаргоҳ
وگر در مسجد آید در سحرگاه
Бнгзорд дар ӯ як марди огоҳ
بنگذارد در او یک مرد آگاه
Равад дар мадриса чун масти мастур
رود در مدرسه چون مست مستور
Фақиҳ аз вай шавад бечораи махмур
فقیه از وی شود بیچاره مخمور
зи ишқаши зоҳидӣ бечора гашта
ز عشقش زاهدان بیچاره گشته
зи хону мони худ овора гашта
ز خان و مان خود آواره گشته
Яке муъмин дигарро кофар ӯ кард
یکی مؤمن دگر را کافر او کرد
Ҳамаи олами пар аз шӯру шар ӯ кард
همه عالم پر از شور و شر او کرد
Харобот аз лабаш маъмур гашта
خرابات از لبش معمور گشته
Масоҷид аз Рахши пар нур гашта
مساجد از رخش پر نور گشته
Ҳамаи кори ман аз вай шуд муяссар
همه کار من از وی شد میسر
Бадв дидам халос аз нафаси кофар
بدو دیدم خلاص از نفس کافر
Дилам аз дониши худ сад ҳуҷб дошт
دلم از دانش خود صد حجب داشت
зи аҷабу нихвату талбису пиндошт
ز عجب و نخوت و تلبیس و پنداشت
Даромад аз дирами он маи саҳаргоҳ
درآمد از درم آن مه سحرگاه
Маро аз хоб ғифлат кард огоҳ
مرا از خواب غفلت کرد آگاه
зи рӯйиши хилвати ҷони гашти равшан
ز رویش خلوت جان گشت روشن
Бадв дидам ки то худ чистам ман
بدو دیدم که تا خود چیستم من
Чу кардам дар рухи хубаши нигоҳӣ
چو کردم در رخ خوبش نگاهی
Баромад аз миёни ҷонами оҳӣ
برآمد از میان جانم آهی
Марои гуфто ки эй шайёди солус
مرا گفتا که ای شیاد سالوس
Ба сар шуд умрати андари ному номӯс
به سر شد عمرت اندر نام و ناموس
Бибин то илму зуҳду кибру пиндошт
ببین تا علم و زهد و کبر و پنداشت
Туро эй норасида аз ки водошт
تو را ای نارسیده از که واداشت
Назар кардан ба рӯем ним соъат
نظر کردن به رویم نیم ساعت
Ҳамеи арзади ҳазорон солаи тоъат
همیارزد هزاران ساله طاعت
Алии алҷмлаҳи рухи он олами орой
علیالجمله رخ آن عالمآرای
Маро бо ман намӯд он дами саропоӣ
مرا با من نمود آن دم سراپای
Сияҳ шуд рӯй ҷонам аз хиҷолат
سیه شد روی جانم از خجالت
зи фӯти умру айёми битолат
ز فوت عمر و ایام بطالت
Чу дид он моҳ каз рӯй чу хуршед
چو دید آن ماه کز روی چو خورشید
Буридам ман зи ҷони хеши умед
بریدم من ز جان خویش امید
Яке паймона пар кард ва ба ман дод
یکی پیمانه پر کرد و به من داد
Ки аз оби ваии оташ дар ман афтод
که از آب وی آتش در من افتاد
Кунун гуфт аз май беранг ва бе буи
کنون گفت از می بیرنگ و بیبوی
Нуқӯш таҳта ҳастӣ фурӯи шӯй
نقوش تختهٔ هستی فرو شوی
Чу ошомидми он паймонаро пок
چو آشامیدم آن پیمانه را پاک
Дар афтодами зи мастӣ бар сари хок
در افتادم ز مستی بر سر خاک
Кунун на нестам дар худ на ҳастам
کنون نه نیستم در خود نه هستم
На ҳушёрам на махмурам на мастам
نه هشیارم نه مخمورم نه مستم
Гуҳӣ чун чашм ӯ дорам сиррии хуш
گهی چون چشم او دارم سری خوش
Гуҳӣ чун зулф ӯ бошам мушавваш
گهی چون زلف او باشم مشوش
Гуҳӣ аз хуии худ дар гулханами ман
گهی از خوی خود در گلخنم من
Гуҳӣ аз рӯй ӯ дар гулшанами ман
گهی از روی او در گلشنم من