Ту аз олами ҳамин лафзӣ шунидӣ
تو از عالم همین لفظی شنیدی
Биё баргӯ ки аз олам чаҳ дидӣ ?
بیا برگو که از عالم چه دیدی؟
Чаҳ донистӣ зи сӯрат ё зи маънӣ ?
چه دانستی ز صورت یا ز معنی؟
Чаҳ бошад охират , чунаст ?дане ?
چه باشد آخرت، چوُن است دُنیی؟
Бигӯ симурғу кӯҳи қофи чбўд ?
بگو سیمرغ و کوهِ قاف چبود؟
Биҳишту дӯзаху аърофи чбўд ?
بهشت و دوزخ و اعراف چبود؟
Кадомаст он ҷаҳон кон нест пайдо ?
کدام است آن جهان کان نیست پیدا؟
Ки як рӯзаш буд як соли ӣнҷо
که یک روزش بود یک سال اینجا
Ҳамин набӯд ҷаҳони охир ки дидӣ
همین عالم نبود آخر که دیدی
На « мо лои тбсрўн » охир шунидӣ
نه «ما لَا تُبْصِرُون» آخر شنیدی
Биё бинмо ки ҷоблқо кадом аст
بیا بنما که جابُلقا کدام است
Ҷаҳони шаҳри ҷоблсо кадом аст
جهانِ شهرِ جابُلسا کدام است
Мшорқ бо мғорбро биандеш
مشارق با مغارب را بیندیش
Чу ин олам надорад аз яке беш
چو این عالم ندارد از یکی بیش
Баён « мслҳн » аз ибни аббос
بیانِ «مِثْلَهُنَّ» از ابن عباس
Шинави пас хештанро нек бишнос
شنو پس خویشتن را نیک بشناس
Ту дар хобӣ ва ин дидан хаёл аст
تو در خوابی و این دیدن خیال است
Ҳар ончии дидае аз вай мисол аст
هر آنچه دیدهای از وی مثال است
Ба субҳи ҳашар чун гардии ту бедор
به صبحِ حشر چون گردی تو بیدار
Бадонеи кони ҳамаи ваҳм буду пиндор
بدانی کاین همه وهم است و پندار
Чу бархезад хаёли чашми аҳвал
چو برخیزد خیالِ چشمِ اَحوَل
Замин ва осмон гардад мубаддил
زمین و آسمان گردد مُبَدّل
Чу хуршеди ниҳони бнмоидти чеҳр
چو خورشیدِ نهان بنمایدت چهر
Намонад нури ноҳиду мау меҳр
نماند نورِ ناهید و مه و مهر
Фитад як тоб аз ӯ бар санги хора
فتد یک تاب از او بر سنگِ خاره
Шавад чун пашми рангини пораи пора
شود چون پشمِ رنگین پاره پاره
Бикун акнӯн ки кардан май туоне
بِکُن اکنون که کردن میتوانی
Чу натавонӣ чаҳ суди онро ки доне
چو نتوانی چه سود آن را که دانی
Чаҳ мегӯям ҳадиси олами дил
چه میگویم حدیثِ عالمِ دل
Туро эй срншиби пой дар гул
تو را ای سرنشیبِ پای در گِل
Ҷаҳони он ту ва ту мондаи оҷиз
جهان آنِ تو و تو مانده عاجز
зи ту маҳрӯмтар каси дидаи ҳаргиз ?
ز تو محرومتر کس دیده هرگز؟
Чу маҳбӯсон ба як манзил нишаста
چو محبوسان به یک منزل نشسته
Ба дасти аҷзи пои хеши баста
به دست عجز پای خویش بسته
Нишастӣ чун занон дар кӯии идбор
نشستی چون زنان در کوی اِدبار
Наме дории зи ҷаҳли хештани ор
نمیداری ز جهلِ خویشتن عار
Далерони ҷаҳони оғишта дар хӯн
دلیرانِ جهان آغشته در خون
Ту сарпӯшида нанаҳй пои берун
تو سرپوشیده ننهی پای بیرون
Чаҳ кардӣ фаҳми азин дайни алъҷоиз
چه کردی فهم ازین دینُالعجایز
Ки бар худ ҷаҳл май дории ту ҷоиз
که بر خود جهل میداری تو جایز
Занон чун ноқисоти ақл ва дайнанд
زنان چون ناقصاتِ عقل و دینند
Чаро мардони раҳ эшон гузинанд
چرا مردان ره ایشان گزینند
Агар мардии буруни ой ва сафар кун
اگر مردی برون آی و سفر کن
Ҳар онч ояд ба пешат зон гузар кун
هر آنچْ آید به پیشت زان گذر کن
Мёсои рӯзу шаби андари мароҳил
میاسا روز و شب اندر مراحل
Машав мавқуфи ҳамроҳу рўоҳл
مشو موقوفِ همراه و رَواحل
Халил осо бирав ҳақро талаб кун
خلیلآسا برو حق را طلب کن
Шабиро рӯзу рӯзиро ба шаб кун
شبی را روز و روزی را به شب کن
Ситора бо мау хуршеди Акбар
ستاره با مه و خورشیدِ اکبر
Буд ҳису хаёлу ақли анвар
بود حس و خیال و عقلِ اَنور
Бигардон зини ҳамае роҳрав рӯй
بگردان زین همه ای راهرو روی
Ҳамеша « лои أҳби алоФлин » гӯй
همیشه «لا أُحِبُّ الْآفِلين» گوی
Ва ё чун Мӯсои умрон дар ин роҳ
و یا چون موسیِ عمران در این راه
Бирав то бишинавӣ « إнии أнои аллоҳ »
برو تا بشنوی «إِنَّي أَنَا اللَّه»
Туро то кӯҳ ҳастӣ пеш боқӣ аст
تو را تا کوهِ هستی پیش باقی است
Садои лафз « арнӣ » « лнтароне » аст
صدایِ لفظِ «اَرَنی» «لَن تَرانی» است
Ҳақиқати каҳрабои зоти ту коҳ аст
حقیقت کهربا ذاتِ تو کاه است
Агар кӯҳ туе набӯд чаҳ роҳ аст
اگر کوهِ تویی نَبوَد چه راه است
Таҷаллӣ гар расад бар кӯҳ ҳастӣ
تَجّلی گر رسد بر کوهِ هستی
Шавад чун хоки раҳ , ҳастӣ зи пастӣ
شود چون خاکِ ره، هستی ز پستی
Гадоӣ гардад аз як ҷазбаи шоҳӣ
گدایی گردد از یک جذبه شاهی
Ба як лаҳза диҳад кӯҳӣ ба коҳӣ
به یک لحظه دهد کوهی به کاهی
Бирав андари паии хоҷа ба асриٰ
برو اندر پی خواجه به اَسریٰ
Тамошо кун ҳамаи оёти кбриٰ
تماشا کن همه آیاتِ کبریٰ
Буруни ой аз сарой «ам ҳоне »
برون آی از سرایِ «اُمِّ هانی»
Бигӯ мутлақи ҳадис « ман ронӣ »
بگو مطلق حدیثِ «مَنْ رَآنی»
Гузорӣ кун зи коф ва навен кунин
گذاری کن ز کاف و نونِ کونین
Нишин бар қофи қурб « қоби қавсин »
نشین بر قافِ قُربِ «قابَ قَوسَیْن»
Диҳад ҳақи мари туро ҳарч он бихоҳӣ
دهد حق مر تو را هرچْ آن بخواهی
Намояндати ҳама « ашёъи комаи ҳай »
نمایندت همه «اشیاء کَما هِی»