Чу беҳтар дар замонаи илм ва ҷонаст
چو بهتر در زمانه علم و جانست
Бидон кини илми ҷони охир замон аст
بدان کین علم جان آخر زمان است
зи аввал то ба охир ҳарчӣ гуфтам
ز اول تا به آخر هرچه گفتم
Чу дар носуфта буд акнӯн бсФтм
چو دُر ناسفته بود اکنون بسُفتم
Бидон ин нафасу қалби аввал ки ӯ кист
بدان این نفس و قلب اول که او کیست
Бидон ин рӯҳу ақли охир ки ӯ чист
بدان این روح و عقل آخر که او چیست
Нузул ваҳдатаст имрӯзи касрат
نزول وحدت است امروز کثرت
Урӯҷи касрат мардаст ваҳдат
عروج کثرت مرد است وحدت
Чу дарё қатра шуд обаш нахонанд
چو دریا قطره شد آبش نخوانند
Чу борон сайл шуд дарёаш донанд
چو باران سیل شد دریاش دانند
Ба сӯрати номҳо бисёр бошад
به صورت نامها بسیار باشد
Вале маънии яке ночор бошад
ولی معنی یکی ناچار باشد
Шариъат бо қиёмат ҳар ду ҷуфтанд
شریعت با قیامت هر دو جفتند
Сухан чун ман дарин маънӣ нагуфтанд
سخن چون من درین معنی نگفتند
Марои зин ҳар ду ҷузи изҳор ҳақ нест
مرا زین هر دو جز اظهار حق نیست
Бидон изҳори ҳақи ҷузи ин нсқ нест
بدان اظهار حق جز این نسق نیست
Ба дунёи ҳукм тан бошад шариъат
به دنیا حکم تن باشد شریعت
Қиёмати ҳукм ҷон бошад ҳақиқат
قیامت حکم جان باشد حقیقت
Ба тани илми шариъати каш ки бор аст
به تن علم شریعت کش که بار است
Ба ҳони илми қиёмати кон ба кор аст
به حان علم قیامت کان به کار است
Ба тани кор шариъат кун тамомат
به تن کار شریعت کن تمامت
Ки нофеъи илм ҷон шуд дар қиёмат
که نافع علم جان شد در قیامت
Касе кӯи илми ҷон ва дил надонад
کسی کو علم جان و دل نداند
Қиёмати ҳамчуи хар дар гул бимонад
قیامت همچو خر در گل بماند
Амал бо илм бояд дар шариъат
عمل با علم باید در شریعت
Ки набӯд хуби сӯрат бе ҳақиқат
که نبود خوب صورت بی حقیقت
Қиёмати воҳид ва кӯҳаст қҳсор
قیامت واحد و کوهست قهسار
Ба ҳикмат мекунад дар илми худ кор
به حکمت میکند در علم خود کار
Қиёмат кард дар ҳукми шариъат
قیامت کرد در حکم شریعت
Қиёмати худ буд ҳокими ҳақиқат
قیامت خود بود حاکم حقیقت
На султонӣ буд онҷо на шоҳӣ
نه سلطانی بود آنجا نه شاهی
Набошад ҳеҷ амреи ҷузи илоҳӣ
نباشد هیچ امری جز الهی
Сухан гарчи накӯ гуфтам ба комат
سخن گرچه نکو گفتم به کامت
Вале кардам қиёматро тамомат
ولی کردم قیامت را تمامت