Дар худӣ карда ​ои худоро гум

در خودی کرده ​ای خدا را گم

Ин антми ?фонаи мъкм

این انتم فانّه معکم

Даст ӯ тавқи гардани ҷонат

دست او طوق گردن جانت

Сари бароварда аз гиребонат

سر برآورده از گریبانت

Ба ту наздиктар з ҳабл варед

به تو نزدیکتر ز حبل ورید

Ту дар афтода дар залоли баъӣд

تو در افتاده در ضلال بعید

Чанд гардӣ ба гирд ҳар сари кӯй

چند گردی به گرد هر سر کوی

Дарди худро давои ҳам аз худ ҷӯй

درد خود را دوا هم از خود جوی

Бар ту наздик гардад ин раҳи давр

بر تو نزدیک گردد این ره دور

Гар нишинӣ ба пешгоҳи ҳузур

گر نشینی به پیشگاه حضور

Шебу болоу пеш ва пас мангар

شیب و بالا و پیش و پس منگر

Даракаши андари зиҳи гиребони сар

درکش اندر زه گریبان سر

Хира ҳар дар зи ҷуст ва ҷӯй мазан

خیره هر در ز جست و جوی مزن

Дар ин хона нест ҷузи равзан

در این خانه نیست جز روزن

Задани дасту по парешоне аст

زدن دست و پا پریشانی است

Сари бунаи охири ин чаҳ пешонӣ аст

سر بنه آخر این چه پیشانی است

Нардбони пояи сарочаи ғайб

نردبان پایۀ سراچۀ غیب

Ҳаст аз домани ту то зи ҷайб

هست از دامن تو تا ز جیب

Сухани роҳ бар худ осон кун

سخن راه بر خود آسان کن

Чоки домани зиҳ гиребон кун

چاک دامن زه گریبان کن

То надорӣ аз ин ҳадиси шигифт

تا نداری از این حدیث شگفت

Бишинав охир ки боязид чаҳ гуфт

بشنو آخر که بایزید چه گفت

Қисса « ани слхти ман ҷилдӣ

قصّۀ «ان سلخت من جلدی

Анои ҳўу ҳўи анои вҳдӣ »

انا هو و هو انا وحدی»

Сухани он ки мард огоҳ аст

سخن آن که مرد آگاه است

« лӣси фии ҷбтии сӯии аллоҳ » аст

«لیس فی جبّتی سوی اللّه» است