Дид як ошиқ аз дили пари тоб
دید یک عاشق از دل پر تاب
Ҳазрати ҳқтъолии андари хоб
حضرت حقتعالی اندر خواب
Доманашро гирифт он ғмхўр
دامنش را گرفت آن غمخور
Ки надорам ман аз ту даст дигар
که ندارم من از تو دست دگر
Чун даромад зи хоби хуши дарвеш
چون درآمد ز خواب خوش درویش
Дид муҳками гирифтаи домани хеш
دید محکم گرفته دامن خویش
Домани хешро зи дасти мада
دامن خویش را ز دست مده
Сар дар офоқи ҳарза беш манеҳ
سر در آفاق هرزه بیش منه
Ҳаст матлӯби ҷонати андари пеш
هست مطلوب جانت اندر پیش
Андар ӯ мингр аз ӯ мандяш
اندر او مینگر از او مندیش
Зонка андеша даврат андозад
زانکه اندیشه دورت اندازد
Дӯст бо ғайр дар нмисозд
دوست با غیر در نمیسازد
Ҳарки аз хештани шинохти шинохт
هرکه از خویشتن شناخت شناخت
Хешро аз шинохти даври андохт
خویش را از شناخت دور انداخت
Як ду байт аз Заҳири миллату дайн
یک دو بیت از ظهیر ملت و دین
Гашт бар хотирам кунам тазмин
گشت بر خاطرم کنم تضمین
« ошиқонро чаҳ рӯй бо ту ҷузи онк
«عاشقان را چه روی با تو جز آنک
Лаб бидӯзанд ва дар ту мингрнд
لب بدوزند و در تو مینگرند
Бар дар ту муқӣм натавон буд
بر در تو مقیم نتوان بود
Ҳалқаи ои мизннду мигзрнд »
حلقه ای میزنند و میگذرند»
Задани ҳалқаи ҷуз ишорат нест
زدن حلقه جز اشارت نیست
Завқи дили қобил иборат нест
ذوق دل قابل عبارت نیست
Ваон ишорат ба лафзи истифҳом
وان اشارت به لفظ استفهام
Гашти вориди зи наси хайри калом
گشت وارد ز نصّ خیر کلام
Аз « ?илам нахалқ » ва « ?илам наҷаъл »
از «اَلَم نخلق» و «الم نجعل»
Роҳи ёбӣ ба дониши аввал
راه یابی به دانش اول
Ки худованди олам аз зану мард
که خداوند عالم از زن و مرد
Ҳамаро аз адам падед оварад
همه را از عدم پدید آورد
Бингар охир ба ошкор ва наҳуфт
بنگر آخر به آشکار و نهفت
Чанд ҷо бо ту ҳақ « ?иламтар » гуфт
چند جا با تو حق «اَلَم تر» گفت
Амру халқ аз худо тавон донист
امر و خلق از خدا توان دانست
Каси худоро ба ин ва он донист ? !
کس خدا را به این و آن دانست؟!
Нур ӯ буд то ки дидаи ҷон
نور او بود تا که دیدۀ جان
Кард идроки сӯрати ду ҷаҳон
کرد ادراک صورت دو جهان
Манзили фикру феъли мо сифат аст
منزل فکر و فعل ما صفت است
Зоти бартари зи илм ва маърифат аст
ذات برتر ز علم و معرفت است
Нур ӯ худ далели қофилаи бас
نور او خود دلیل قافله بس
Дар паии ҳақ ғалат нагардад кас
در پی حق غلط نگردد کس
Халқро ҷумлаи мӯии пешонӣ
خلق را جمله موی پیشانی
Ҳама дар дасти лутфи раббонӣ
همه در دست لطف ربّانی
Онгаҳ ӯ бар сироти рости равон
آنگه او بر صراط راست روان
Халқ дар паии равона аз дилу ҷон
خلق در پی روانه از دل و جان
Зон ҷиҳат нест ҳеҷ манъу дареғ
زان جهت نیست هیچ منع و دریغ
Шамс « аллоҳи нур » ва онгаҳ меғ ? !
شمس «اللّه نور» و آنگه میغ؟!
Қавл « валлоҳи ғолиб » бишинав
قول «واللّهُ غالبٌ» بشنو
То наМонӣ ба дасти деви гарав
تا نمانی به دست دیو گرو
Боз аз ҷониби ту истеъдод
باز از جانب تو استعداد
Нақши фитрӣ на зодаи иршод
نقش فطری نه زادۀ ارشاد
Кард мақрун ба халқ « сами ҳудо »
کرد مقرون به خلق «ثم هدی»
Ки ҳидоят зхлқ нест ҷудо
که هدایت زخلق نیست جدا
Зонка аз воҳби алсўри дилу тан
زانکه از واهب الصور دل و تن
Ҳама некӯаст « алзии аҳсан »
همه نیکوست «الذی احسن»
Васфи ҳасани ту « аҳсани алтқўим »
وصف حسن تو «احسن التقویم»
Ҳасани ҷони муттасиф ба қалби салим
حسن جان متصف به قلب سلیم
Дар « ядин »аст ҷсмҳоро гул
در «یدین» است جسمها را گِل
Ва « асбъин »аст бози манзили дил
و «اصبعین» است باز منزل دل
Роҳ бар зини сухан ба сар наҳуфт
راه بر زین سخن به سر نهفت
Ки ман ӣнҷои ҷуз ин наёрам гуфт
که من اینجا جز این نیارم گفت
Ҷон ба фитрати зи эзад огоҳ аст
جان به فطرت ز ایزد آگاه است
Лавҳ беранг « сибғаи аллоҳ » аст
لوح بی رنگ «صبغة اللّه» است
Нашавад нек , бад ба ҳеҷ сиблат
نشود نیک، بد به هیچ سبیل
Бози ҷӯи қавли ҳақ ки « лотбдил »
باز جو قول حق که «لاتبدیل»
Додаро воситонад ӯ ҳайҳот
داده را واستاند او هیهات
Болързи лоизўли мо болаззот
بالعرض لایزول ما بالذّات
Бигзораш ту нақши ин найранг
بگذارش تو نقش این نیرنگ
Крдҳои гуҳи фарох ва гоҳе танг
کردهای گه فراخ و گاهی تنگ
Сӯратат худ накӯаст эй дилхоҳ
صورتت خود نکوست ای دلخواه
Ту магардон ба дасти хеши табоҳ
تو مگردان به دست خویش تباه
Ғулу занҷиру оташи дӯзах
غل و زنجیر و آتش دوزخ
Ҳам идоки аўктоу Фўки нафх
هم یداک اوکتا و فوک نفخ
Дилу ҷон худ кашад ба маркази хеш
دل و جان خود کشد به مرکز خویش
Гар наёяд тўӣии ту дар пеш
گر نیاید توئی تو در پیش
« асфали алсофлин » тўӣии ту буд
«اسفل السافلین» توئی تو بود
Ки турои кор « бали азл » фармуд
که ترا کار «بل اضل» فرمود
Бингар акнӯн зи авҷи меҳри яқин
بنگر اکنون ز اوج مهر یقین
Дар чаҳ зулмат « залоли мубин »
در چه ظلمت «ضلال مبین»
Бози донзиддиҳои роҳи худо
باز دان ضدهای راه خدا
Ки ба зидаст чизҳо пайдо
که به ضد است چیزها پیدا