Мункири ҳақ табиӣ омаду бас
منکر حق طبیعی آمد و بس
Он хари бдгҳр , саги нокас
آن خر بدگهر، سگ ناکس
Даҳрро кирдигори михўонд
دهر را کردگار میخواند
Асар аз рӯзгори мидонд
اثر از روزگار میداند
Назараш то ба чарх ва анҷум шуд
نظرش تا به چرخ و انجم شد
Пештар зон нарафт аз он гум шуд
پیشتر زان نرفت از آن گم شد
Даҳрро низ ҳамчуи мо мидон
دهر را نیز همچو ما میدان
Рӯзу шаб , моҳу соли саргардон
روز و شب، ماه و سال سرگردان
Шебу боло , ҳубуту авҷу қирон
شیب و بالا، هبوط و اوج و قران
Сифат мисли мост дар имкон
صفت مثل ماست در امکان
Ҳаркии андари сифат чу мо бошад
هرکه اندر صفت چو ما باشد
Ҳоши ллаҳ ки ӯ худо бошад
حاش للّه که او خدا باشد
Дар « аноолдҳр » сар макнун аст
در «اناالدهر» سر مکنون است
Ман бигӯям ту худ бидон чун аст
من بگویم تو خود بدان چون است
Ба ҳар он сӯ ки гардад он гумроҳ
به هر آن سو که گردد آن گمراه
Гар бидонад « Фсми ваҷҳи аллоҳ »
گر بداند «فثّم وجه اللّه»
Ҳарки донад ки ин чунин бошад
هرکه داند که این چنین باشد
Куфр ӯ худ ҳама яқин бошад
کفر او خود همه یقین باشد