Рафт як рӯзи аблаҳии нодон
رفت یک روز ابلهی نادان
Пеши хоҷаи Муҳамади кҷҷон
پیش خواجه محمد کُجُجان
Гуфт эй хоҷа ҳар чаҳ ҳаст манам
گفت ای خواجه هر چه هست منم
Рост бишинав қабул кун суханам
راست بشنو قبول کن سخنم
Хоҷаи гуфто ки офтоби гувоҳ
خواجه گفتا که آفتاب گواه
Минхўоҳд ба равшании зи афвоҳ
مینخواهد به روشنی ز افواه
Нури хуршеди худ гувоҳ худ аст
نور خورشید خود گواه خود است
Ҳам ту бишинав ки додаро стдҳст
هم تو بشنو که داده را ستدهست
Баси ҷавоби латиф равшан дод
بس جواب لطیف روشن داد
Дарҷи он бузурги олии бод
درج آن بزرگ عالی باد
Ҳамаи алфози вай аз ин сон аст
همه الفاظ وی از این سان است
Ҳамчуи хуршеду ма дирафшон аст
همچو خورشید و مه دُرفشان است
Ростӣ ҳаст маъдани дилу ҷон
راستی هست معدن دل و جان
Ҳамагии хоки тӯдаи кҷҷон
همگی خاک تودۀ کججان
Марди тавҳид худ нагӯяд ман
مرد توحید خود نگوید من
Гарчи бошад чу ҷурми хури равшан
گرچه باشد چو جرم خور روشن
Аҳли тавҳидро сухан набӯд
اهل توحید را سخن نبود
Ки сухан , бенишон ман набӯд
که سخن، بی نشان من نبود
Ман ва ӯ айни ширк ва тақлид аст
من و او عین شرک و تقلید است
Чаҳ муносиб ба аҳл тавҳид аст
چه مناسب به اهل توحید است
Нуру зулмат ба ҳам нагардад ҷамъ
نور و ظلمت به هم نگردد جمع
Боди сарсари фурӯи нишонди шамъ
باد صرصر فرو نشاند شمع
Роҳи тавҳид дар қадам задан аст
راه توحید در قدم زدن است
Қаъри дарё чаҳ ҷои дам задан аст
قعر دریا چه جای دم زدن است
Беризоу таваккулу таҷред
بی رضا و توکل و تجرید
Кӣ тавон кард даъвии тавҳид
کی توان کرد دعوی توحید
Сухани ваҳдат онгаҳ аз омӣ
سخن وحدت آنگه از عامی
Зон чаҳ хезади биҷуз ки бадномӣ
زان چه خیزد بجز که بدنامی