Касе ки ишқи ту варзед бо фироқ нарафт

کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفت

Дилаш чу лолаи пар аз хӯну ҷуз бдоғ нарафт

دلش چو لاله پر از خون و جز بداغ نرفت

Чаҳ нофаҳо ки дар он зулфи анбар афшон нест

چه نافه ها که در آن زلف عنبر افشان نیست

Ки хок шуд тану буии ту аз димоғ нарафт

که خاک شد تن و بوی تو از دماغ نرفت

Ба нур рӯй ту бигузашт дил аз он хами зулф

به نور روی تو بگذشت دل از آن خم زلف

Чаро ки кас ба шаби тор бечароғ нарафт

چرا که کس به شب تار بی چراغ نرفت

Аз он дамӣ ки лабат бӯса дод бар лаби ҷом

از آن دمی که لبت بوسه داد بر لب جام

Сафои лиззати он аз дил нФоғ нарафт

صفای لذت آن از دل نفاغ نرفت

Чу шоҳидии гули рухсору хати қад ту дид

چو شاهدی گل رخسار و خط قد تو دید

зи хоки кӯии ту дигари басӯи боғ нарафт

ز خاک کوی تو دیگر بسوی باغ نرفت