Бо онкии дарин синаи зи захми ту басӣ буд

با آنکه درین سینه ز زخم تو بسی بود

Бо тир дигар ҷону диламро ҳавасӣ буд

با تیر دگر جان و دلم را هوسی بود

Ҷону дилу дайни ҷумла ба тороҷи ббрдӣ

جان و دل و دین جمله به تاراج ببردی

Он рафт ки бо ҷону дилами дасти рисӣ буд

آن رفت که با جان و دلم دست رسی بود

Танҳо на ман андари хами зулфи ту асирам

تنها نه من اندر خم زلف تو اسیرم

То буд дар он дом аз ин чанд басӣ буд

تا بود در آن دام از این چند بسی بود

Ҷузи нолаи хаёл ту надид аз асари ман

جز ناله خیال تو ندید از اثر من

Пиндошти з ӯ аз дар ин хона касе буд

پنداشت ز او از در این خانه کسی بود

Дар тири фанои гум шудагонро ба хаёлат

در تیر فنا گم شدگان را به خیالت

ё ташнаи лабии гӯш ба бонги ҷарасӣ буд

یا تشنه لبی گوش به بانگ جرسی بود

Гирди лаби лаъли ту дили шоҳидӣ аз шавқ

گرد لب لعل تو دل شاهدی از شوق

Чун хол бар он танги шукри як магасӣ буд

چون خال بر آن تنگ شکر یک مگسی بود