Мурғи дили рости азми маскани хеш

مرغ دل راست عزم مسکن خویش

Хотираш мекашад ба гулшани хеш

خاطرش می کشد به گلشن خویش

Чанд бошад дарин қафаси маҳбӯс

چند باشد درین قفس محبوس

Нест ҷояши биҷузи нишемани хеш

نیست جایش بجز نشیمن خویش

Ҷони ман чун лаби тўёди орм

جان من چون لب تویاد آرم

Пар кунам ман зи лаъли домани хеш

پر کنم من ز لعل دامن خویش

Гар на фикри ту қасди ҷон ман аст

گر نه فکر تو قصد جان من است

Чист мӯи ҷб ба лаб гузидани хеш

چیست مو جب به لب گزیدن خویش

Шамъ рӯй ту нури дидаи мост

شمع روی تو نور دیده ماست

Рад макун дидаро з дидани хеш

رد مکن دیده را ز دیدن خویش

Лаби ширин чу ком хусрав шуд

لب شیرین چو کام خسرو شد

Монад Фарҳод ва кӯҳ кандан хеш

ماند فرهاد و کوه کندن خویش

Теғ баркаш бикаш маро ва мапурс

تیغ برکش بکش مرا و مپرس

Гунаҳи шоҳидӣ ба гардани хеш

گنه شاهدی به گردن خویش