Маро хушаст ба дарди худу ҷароҳати хеш

مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش

Рӯ эй табиб раҳо кун маро ба лиззати хеш

رو ای طبیب رها کن مرا به لذت خویش

Чу дар замонаи рафиқ шафиқ мумтанеъаст

چو در زمانه رفیق شفیق ممتنعست

Кашеми ганҷи қаноат ба кунҷи ъзлти хеш

کشیم گنج قناعت به کنج عذلت خویش

Наими даҳр ба як миннатӣ наме арзад

نعیم دهر به یک منتی نمی ارزد

Хушаст нони зи бозуу бори миннати хеш

خوش است نان ز بازو و بار منت خویش

Марои зи рӯзи азали дард ва ишқ шуд қисмат

مرا ز روز ازل درد و عشق شد قسمت

Хушо тлззи ризо ба қисмати хеш

خوشا تلذذ ریزا به قسمت خویش

Наими ишқи туро шоҳидӣ муяссар шуд

نعیم عشق تو را شاهدی میسر شد

Бисоз бо ғами ҳиҷрону шукри неъмати хеш

بساز با غم هجران و شکر نعمت خویش