Бо не шукр бигӯ ки ннозд ба қанди хеш

با نی شکر بگو که ننازد به قند خویش

Гар боядаш лаби ту бар ояд зи банди хеш

گر بایدش لب تو بر آید ز بند خویش

Моро ба дард мо бигзор эй табиби дард

ما را به درد ما بگذار ای طبیب درد

Хуш хотирем мо зи дили дардманди хеш

خوش خاطریم ما ز دل دردمند خویش

Зоҳиди ту рости сояи тӯбоу боғи хулд

زاهد تو راست سایه طوبی و باغ خلد

Моу канори обӣу сарви баланди хеш

ما و کنار آبی و سرو بلند خویش

Дилро халос нест зи занҷири зулфи ту

دل را خلاص نیست ز زنجیر زلف تو

Оҳ ар кунӣ ба гардани ҷони ҳам каманди хеш

آه ار کنی به گردن جان هم کمند خویش

Шуд хоки роҳи ту сари пари шавқи шоҳидӣ

شد خاک راه تو سر پر شوق شاهدی

Гуҳ гуҳ битоз бар сари хокаши саманди хеш

گه گه بتاز بر سر خاکش سمند خویش