Чун дар сифати он лаби шукр шикан оем

چون در صفت آن لب شکر شکن آیم

Бо маънии баси нозуку ширин сухан оем

با معنی بس نازک و شیرین سخن آیم

Бо сарв ва санавбар нашавад мултафитами дил

با سرو و صنوبر نشود ملتفتم دل

Бе қомати раънои тугар дар чаман оем

بی قامت رعنای تو گر در چمن آیم

Тӯтии сифатам рӯй дар ойина ба пеши ор

طوطی صفتم روی در آئینه به پیش آر

То сӯрати худ байнаму андар сухан оем

تا صورت خود بینم و اندر سخن آیم

Чун ғунча ба фикри даҳанати перҳан аз шавқ

چون غنچه به فکر دهنت پیرهن از شوق

Сад пора кунам тири зи дили хунин бадан оем

صد پاره کنم تیر ز دل خونین بدن آیم

Аз боғи ҷамоли ту аҷаб нест агар ман

از باغ جمال تو عجب نیست اگر من

Бо сарву гулу сунбул ва бо ёсуман оем

با سرو و گل و سنبل و با یاسمن آیم

Фикрам ба хаёлоти миёни ту чу танг аст

فکرم به خیالات میان تو چو تنگ است

Бо танг вале ҳам ба хаёл даҳан оем

با تنگ ولی هم به خیال دهن آیم

эй шоҳидӣ аз меҳнати ғурбати гила то чанд

ای شاهدی از محنت غربت گله تا چند

Кӯи зоди раҳу роҳила то бо ватан оем

کو زاد ره و راحله تا با وطن آیم