Гул нав омад ва ҳар кас ба айшу ъушрати хеш

گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش

Ману уқубати ҳиҷрону кунҷи меҳнати хеш

من و عقوبت هجران و کنج محنت خویش

Балоу дарди ту моро насиб шуд , чаканам

بلا و درد تو ما را نصیب شد، چکنم

На оқиласт ки розӣ нашуд ба қисмати хеш

نه عاقلست که راضی نشد به قسمت خویش

Замонӣ аз сари ин хаста по кашида мадор

زمانی از سر این خسته پا کشیده مدار

Ки мибрим аз ин остонаи заҳмати хеш

که میبریم از این آستانه زحمت خویش

Ба доғи даврӣ агар мубталои шудем , сазост

به داغ دوری اگر مبتلا شدیم، سزاست

Чу рӯз васл нагуфтем шукри неъмати хеш

چو روز وصل نگفتیم شکر نعمت خویش

Қадам ба кӯии вафои мрдўор на , шоҳӣ

قدم به کوی وفا مردوار نه، شاهی

Ки пери ишқ равон кард бо ту ҳиммати хеш

که پیر عشق روان کرد با تو همت خویش