Хуши он идӣ ки аввали дида бар рӯй ту андозам

خوش آن عیدی که اول دیده بر روی تو اندازم

зи моҳи нави назар бар тоқи абрӯӣ ту андозам

ز ماه نو نظر بر طاق ابروی تو اندازم

Чу боди афтону хезон ҳар тарафи саргаштаи онам

چو باد افتان و خیزان هر طرف سرگشته آنم

Ки гирдами хок ва худро бар сари кӯй ту андозам

که گردم خاک و خود را بر سر کوی تو اندازم

Чаҳ ҳосил зонка оем бигузарам ҳар соъат аз пешат

چه حاصل زانکه آیم بگذرم هر ساعت از پیشت

Чу натавонам ки аз ҳайрати назари сӯй ту андозам

چو نتوانم که از حیرت نظر سوی تو اندازم

Чу моҳ нав шуд аз ғам паҳлуем , дар иштиёқи он

چو ماه نو شد از غم پهلویم، در اشتیاق آن

Ки худро дар намози иди паҳлавӣ ту андозам

که خود را در نماز عید پهلوی تو اندازم

зи дӯди дил сияҳ шуд номаи шоҳӣ , на аз хатат

ز دود دل سیه شد نامه شاهی، نه از خطت

Чу худ сӯзам , чаҳ тӯҳмат бар хами мӯӣ ту андозам

چو خود سوزم، چه تهمت بر خم موی تو اندازم