Исо дамаст ёру дилами нотавон аз ӯ

عیسی دم است یار و دلم ناتوان از او

Он ба ки дард хеш надорам ниҳон аз ӯ

آن به که درد خویش ندارم نهان از او

Бар раҳ чу дид чеҳраи зардам , биноз гуфт ,

بر ره چو دید چهره زردم، بناز گفت،

То чанд дардисар кашад ин остон аз ӯ

تا چند دردسر کشد این آستان از او

Ошиқ ки дам занад зи вафо , хӯн бирезяш

عاشق که دم زند ز وفا، خون بریزیش

Вар ҷон кашад бар ту , биринҷии бҷон аз ӯ

ور جان کشد بر تو، برنجی بجان از او

Қамарии зи бскаҳи нола ва фарёд кард дӯш

قمری ز بسکه ناله و فریاد کرد دوش

То субҳдам бихоб нашуд боғбон аз ӯ

تا صبحدم بخواب نشد باغبان از او

Дилбари шикасти аҳду з ёрон битофт рӯй

دلبر شکست عهد و ز یاران بتافت روی

Моро бҳич рӯй набӯд ин гумон аз ӯ

ما را بهیچ روی نبود این گمان از او

Вақте ба нози болаши гули такя гоҳ дошт

وقتی به ناز بالش گل تکیه گاه داشت

Булбул ки ёд менакунад ин замон аз ӯ

بلبل که یاد می نکند این زمان از او

Шоҳӣ ки бе ту сӯхт , бибин доғ бар дилаш

شاهی که بی تو سوخت، ببین داغ بر دلش

Худ солҳо равад ки набинӣ нишон аз ӯ

خود سالها رود که نبینی نشان از او