Зиҳӣ аз хатати нархи анбари шикаста

زهی از خطت نرخ عنبر شکسته

Қадати сарвро даст бар чӯби баста

قدت سرو را دست بر چوب بسته

Ғборист хатат нишаста бар он лаб

غباریست خطت نشسته بر آن لب

Балӣ , хат ёқӯт бошад нишаста

بلی، خط یاقوت باشد نشسته

зи хурмои васли ту завқӣ наёбанд

ز خرمای وصل تو ذوقی نیابند

Касоне ки аз хор гирданд хаста

کسانی که از خار گردند خسته

Дилам баста шуд дар шиканҳои зулфат

دلم بسته شد در شکنهای زلفت

Аз онруӣ гаштами чунин длшкстаҳ

از آنروی گشتم چنین دلشکسته

Ту ҷое ки бошӣ , ки бошанд хубон ?

تو جایی که باشی، که باشند خوبان؟

зи хошок бо гул набанданд даста

ز خاشاک با گل نبندند دسته

Дар ин боғ , рӯзӣ ки норуста будам

در این باغ، روزی که نارسته بودم

Чу лола набудам зи доғи ту руста

چو لاله نبودم ز داغ تو رسته

Дили шоҳӣ аз зулфи хубони ҳаросад

دل شاهی از زلف خوبان هراسد

Чу оҳӯӣ аз доми сайёди ҷуста

چو آهوی از دام صیاد جسته