эй дидаи басии фитнаи зи болои ту дида

ای دیده بسی فتنه ز بالای تو دیده

Сад гӯнаи бало аз сари зулф ту кашида

صد گونه بلا از سر زلف تو کشیده

То ашк , ғубор аз раҳ ӯ бози нишонд

تا اشک، غبار از ره او باز نشاند

Бисёр давидааст ва ба гардиш нарасида

بسیار دویده است و به گردش نرسیده

Девона шудаи ақл дар он дам ки ба шухӣ

دیوانه شده عقل در آن دم که به شوخی

Лаъли ту фусуни хондау хати ту дамида

لعل تو فسون خوانده و خط تو دمیده

Бо ин ҳамаи ширинӣ ва лутфаст неи қанд

با این همه شیرینی و لطف است نی قند

Пешати зи таҳайюри сари ангушти гузида

پیشت ز تحیر سر انگشت گزیده

Бо сайли ду чашмам чаҳ буд қиссаи тӯфон ?

با سیل دو چشمم چه بود قصه طوفان؟

Аз дидаи басии фарқ буд то ба шунида

از دیده بسی فرق بود تا به شنیده

Зон гӯна ки қандил фурӯзанд ба миҳроб

زان گونه که قندیل فروزند به محراب

Дили сӯхт дар он тоқи ду абрӯии хамида

دل سوخت در آن طاق دو ابروی خمیده

Шоҳӣ , ҳавасат буд ҳадисии зи даҳонаш

شاهی، هوست بود حدیثی ز دهانش

Афсӯс ки рафтӣ зи ҷаҳони ҳеҷ надида

افسوس که رفتی ز جهان هیچ ندیده