Сарвӣ аз боғи Ирами соя бар ин хоки андохт

سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت

Ки ба теғи мижа дар ҳар ҷгарии чоки андохт

که به تیغ مژه در هر جگری چاک انداخت

Чанд гоҳе дилам аз доғ батон эмин буд

چند گاهی دلم از داغ بتان ایمن بود

Боз ишқ омад ва ин шуъла ба хошоки андохт

باز عشق آمد و این شعله به خاشاک انداخت

Ақлам аз бодияи ишқи ту бимӣ медод

عقلم از بادیه عشق تو بیمی میداد

Ҳамтеми рахт дар ин роҳи хатарноки андохт

همتم رخت در این راه خطرناک انداخت

Ҳама аз рашки хату оризи рангини ту буд

همه از رشک خط و عارض رنگین تو بود

Чамани авроқи гулу сабза ки бар хоки андохт

چمن اوراق گل و سبزه که بر خاک انداخت

Шоҳии он саҳми саодат ки нишон медоданд

شاهی آن سهم سعادت که نشان میدادند

Новакӣ буд ки он ғамзаи бибоки андохт

ناوکی بود که آن غمزه بیباک انداخت