эй бехабар аз сӯзи дилу доғ наоне

ای بی خبر از سوز دل و داغ نهانی

Мо қиссаи худ бо ту бигуфтем , ту доне

ما قصه خود با تو بگفتیم، تو دانی

Дил менигарад сӯии ту , ҷон меравад аз даст

دل مینگرد سوی تو، جان میرود از دست

Дорем аз ӣнрӯии басии дили нигаронӣ

داریم از اینروی بسی دل نگرانی

эй шамъ , ки моро ба сухан шефта кардӣ

ای شمع، که ما را به سخن شیفته کردی

Парвонаи худро макаш аз чарби забонӣ

پروانه خود را مکش از چرب زبانی

Мо ҳоли дил аз гиряи баҷоеи нрсондим

ما حال دل از گریه بجایی نرساندیم

эй нола , ту шояд ки баҷое барисоне

ای ناله، تو شاید که بجایی برسانی

Умрӣаст ки бо оризи ту шамъи бдъўист

عمری است که با عارض تو شمع بدعویست

Вақтаст ки ӯро пай корӣ бинишонӣ

وقتست که او را پی کاری بنشانی

Чун ғунча , зи хуноби даруни лаби нгшодим

چون غنچه، ز خوناب درون لب نگشادیم

Афсӯс ки бар бод шуд айёми ҷавонӣ

افسوس که بر باد شد ایام جوانی

Чун дафтари гул , сари басар аз гуфта шоҳӣ

چون دفتر گل، سر بسر از گفته شاهی

Ҳар ҷои варақӣ боз кунӣ , хӯни бчконӣ

هر جا ورقی باز کنی، خون بچکانی