Имрӯзи насими саҳарии буи дигар дошт

امروز نسیم سحری بوی دگر داشت

Гӯйии гузар аз хоки сари кӯй дигар дошт

گویی گذر از خاک سر کوی دگر داشت

Мо икдлу икрўии чунин , ваон гули раъно

ما یکدل و یکروی چنین، وان گل رعنا

Афсӯс ки аз ҳар тарафӣ рӯй дигар дошт

افسوس که از هر طرفی روی دگر داشت

Даии мардум аз он завқ ки дар гуфтани дашном

دی مردم از آن ذوق که در گفتن دشنام

Бо моаш сухан буду назари сӯй дигар дошт

با ماش سخن بود و نظر سوی دگر داشت

Хуши вақт касе мавсими наврӯз , ки чун гул

خوش وقت کسی موسم نوروز، که چون گل

Ҳар рӯзи сари обу лаби ҷӯй дигар дошт

هر روز سر آب و لب جوی دگر داشت

Шоҳӣ ба тамошои ма ид наомад

شاهی به تماشای مه عید نیامد

Бечораи назар дар хами абрӯӣ дигар дошт

بیچاره نظر در خم ابروی دگر داشت