Дӯш аз рухи ту базми гадоён чароғ дошт

دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت

Ваз дидан ту дидаи гулистон ва боғ дошт

وز دیدن تو دیده گلستان و باغ داشت

Ҳар ҷилвае ки шоҳид ма дошт бар фалак

هر جلوه‌ای که شاهد مه داشت بر فلک

Дил бо фурӯғ рӯй ту зонҳо фироқ дошт

دل با فروغ روی تو زان‌ها فراغ داشت

Бо шоми турраи ту ниҳон буд кори дил

با شام طره تو نهان بود کار دل

Он рӯй длФрўзи маро бо чароғ дошт

آن روی دلفروز مرا با چراغ داشت

Чун сабза ва гуласт зи ҳиҷрати бхоку хӯн

چون سبزه و گلست ز هجرت بخاک و خون

Он дил ки завқи сабзау гул дар димоғ дошт

آن دل که ذوق سبزه و گل در دماغ داشت

Чун лола чок шуд дили шоҳии зи сӯзи ишқ

چون لاله چاک شد دل شاهی ز سوز عشق

Каз гулшани замонаи басии дард ва доғ дошт

کز گلشن زمانه بسی درد و داغ داشت