Сабо то зи зулфи ту бӯе надошт

صبا تا ز زلف تو بویی نداشت

Дилам дар ҷаҳон орзӯе надошт

دلم در جهان آرزویی نداشت

Ҷаҳони ҳаргиз аз нозанинон чу ту

جهان هرگز از نازنینان چو تو

Ҷафои пешаи тунд хуӣ надошт

جفا پیشه تند خویی نداشت

Баҳор омад ва ҳеҷ булбул намонад

بهار آمد و هیچ بلبل نماند

Ки пеши гулӣ гуфтугӯе надошт

که پیش گلی گفتگویی نداشت

Дилам каз ҷафоӣ касе хаста буд

دلم کز جفای کسی خسته بود

Сари сабзау тараф ҷӯӣ надошт

سر سبزه و طرف جویی نداشت

Ба ноком шоҳӣ бирафт аз дарат

به ناکام شاهی برفت از درت

Ки пеши ту ҳеҷ обрӯе надошт

که پیش تو هیچ آبرویی نداشت