Чаман сарсабз шуд соқӣ , гулу наргис ба боғ омад

چمن سرسبز شد ساقی، گل و نرگس به باغ آمد

Бидиҳ ҷомӣ , ки дигари боғро чашм ва чароғ омад

بده جامی، که دیگر باغ را چشم و چراغ آمد

Чу булбул бо фиғон , чун лола дар хӯни дилам , оре

چو بلبل با فغان، چون لاله در خون دلم، آری

Аз ин гулшани насиби ъшқбозони дард ва доғ омад

از این گلشن نصیب عشقبازان درد و داغ آمد

Ту кандар пои дили хории надорӣ , гашти бустони рӯ

تو کاندر پای دل خاری نداری، گشت بستان رو

Ману кӯяш , ки натавон бо дили ғамгин ба боғ омад

من و کویش، که نتوان با دل غمگین به باغ آمد

Дилами ошуфтатар гашт аз хати нави хез ӯ , гӯйӣ

دلم آشفته تر گشت از خط نو خیز او، گویی

Дигар девонаро буии баҳори андар димоғ омад

دگر دیوانه را بوی بهار اندر دماغ آمد

Ба ишқи некӯон осӯда натавон зистан , шоҳӣ

به عشق نیکوان آسوده نتوان زیستن، شاهی

Мабош эмин , ки чашми бад бар айём фироқ омад

مباش ایمن، که چشم بد بر ایام فراغ آمد