Чашм ту барандохт ба май , хонаи мо ро

چشم تو برانداخت به می، خانه ما را

Багушӯд ба риндӣ дар майхонаи мо ро

بگشود به رندی در میخانه ما را

Аз дидау дил чанд хӯрам хӯни худ , охир

از دیده و دل چند خورم خون خود، آخر

Сангӣ бизан ин соғару паймонаи мо ро

سنگی بزن این ساغر و پیمانه ما را

Гар бигузарӣ эй бод бидон зулф чу занҷир

گر بگذری ای باد بدان زلف چو زنجیر

Зинҳор бипурсӣ дили девонаи мо ро

زنهار بپرسی دل دیوانه ما را

Ҳар шаби ману андӯҳи туу гӯшаи меҳнат

هر شب من و اندوه تو و گوشه محنت

Коқбол надонад раҳи кошонаи мо ро

کاقبال نداند ره کاشانه ما را

Он бахт надорем ки як шаби маи рӯят

آن بخت نداریم که یک شب مه رویت

Равшан кунад ин кулбаи вайронаи мо ро

روشن کند این کلبه ویرانه ما را

Ҳқо ки ба афсун дигараш хоб наёяд

حقا که به افسون دگرش خواب نیاید

Ҳаркас ки шабӣ башнавад афсонаи мо ро

هرکس که شبی بشنود افسانه ما را

Аз тоби ғамати сӯхт ба ҳасрати дили шоҳӣ

از تاب غمت سوخت به حسرت دل شاهی

эй шамъи ту оташ зада парвонаи мо ро

ای شمع تو آتش زده پروانه ما را