Бе лабати ҳрдми зи чашми дирафшон хӯн ме равад

بی‌لبت هردم ز چشم درفشان خون می‌رود

Пораҳои дили зи роҳи дида берун ме равад

پاره‌های دل ز راه دیده بیرون می‌رود

Як шаб эй шамъ батон , дар кунҷи торики ман ой

یک شب ای شمع بتان، در کنج تاریک من آی

То бибинӣ ҳол танҳо мондагон чун ме равад

تا ببینی حال تنها ماندگان چون می‌رود

Хӯн ки аз захмӣ равад , доғаш наҳй бози истад

خون که از زخمی رود، داغش نهی باز ایستد

Дил ки сад ҷо доғ кардам , ҳамчунон хӯн ме равад

دل که صد جا داغ کردم، همچنان خون می‌رود

Боғбон аз гуфтугӯии ғунчаи гӯи лаби бастаи дор

باغبان از گفتگوی غنچه گو لب بسته دار

Булбулонро чун сухан зон лаъл мегаван ме равад

بلبلان را چون سخن زان لعل میگون می‌رود

Гуфтае : фарёди шоҳӣ кам нагашт аз кӯии мо

گفته‌ای: فریاد شاهی کم نگشت از کوی ما

Ореи оре , дил ба кори ишқ акнӯн ме равад

آری آری، دل به کار عشق اکنون می‌رود