Гар ба умрии зи ман длшдаҳи ?ут ёд ояд

گر به عمری ز من دلشده‌ات یاد آید

Ҷон меҳнат зада аз банди ғам озод ояд

جان محنت زده از بند غم آزاد آید

Даии сабои буи ту оварад ва ба ҷон зад оташ

دی صبا بوی تو آورد و به جان زد آتش

Тарсами ин шуъла зиёдат шавад ар бод ояд

ترسم این شعله زیادت شود ار باد آید

Рӯзҳо рафту дилат бар ман ғмдидаҳ насӯхт

روزها رفت و دلت بر من غمدیده نسوخت

Гарчи аз нолаи ман санг бФрёд ояд

گرچه از ناله من سنگ بفریاد آید

Ҷони ман , ҷониби аҳбоб фаромӯш макун

جان من، جانب احباب فراموش مکن

Зуд бошад ки суханҳои миннат ёд ояд

زود باشد که سخنهای منت یاد آید

Дил на манзилгаҳи султон хаёласт , ки ӯ

دل نه منزلگه سلطان خیال است، که او

Миҳмонӣаст ки дар кишвар обод ояд

میهمانیست که در کشور آباد آید

Булбули длшдаҳгар нола кунад , айб макун

بلبل دلشده گر ناله کند، عیب مکن

Дар диёрӣ ки насими гул ва шамшод ояд

در دیاری که نسیم گل و شمشاد آید

Ҳеҷ шак нест ки аз пои даройади шоҳӣ

هیچ شک نیست که از پای درآید شاهی

Чашми хўнризи тугар бар сар бедод ояд

چشم خونریز تو گر بر سر بیداد آید