Насиби ман зи тугар дард ва оҳ ме ояд

نصیب من ز تو گر درد و آه می‌آید

Хушам ки ёди миннат гоҳгоҳ ме ояд

خوشم که یاد منت گاهگاه می‌آید

Ту май рӯйу з ҳар ҷонибии хилоиқи шаҳр

تو می‌روی و ز هر جانبی خلایق شهر

Паии назораи шитобон ки : шоҳ ме ояд

پی نظاره شتابان که: شاه می‌آید

Ғубори кӯии ту дар чашм дидаам , зонаст

غبار کوی تو در چشم دیده‌ام، زانست

Ки серума дар назарами хок роҳ ме ояд

که سرمه در نظرم خاک راه می‌آید

Ниёзи ман ба чаҳ дар маъраз қабул уфтад

نیاز من به چه در معرض قبول افتد

Ба миллатӣ ки ибодат гуноҳ ме ояд

به ملتی که عبادت گناه می‌آید

зи ашки хеши шикояти куҷои баради шоҳӣ

ز اشک خویش شکایت کجا برد شاهی

Чу оби тирааш аз пешгоҳ ме ояд

چو آب تیره‌اش از پیشگاه می‌آید