То зи нур рӯй ӯ гашта мунаввари офтоб

تا ز نور روی او گشته منور آفتاب

Нур чашм оламасту хубу дархури офтоб

نور چشم عالمست و خوب و درخور آفتاب

Васф ӯ гуяд ба ҷони шоҳ , фалак дар нимрўз

وصف او گوید به جان شاه ، فلک در نیمروز

Мадҳ ӯ хонд равон дар малики ховари офтоб

مدح او خواند روان در ملک خاور آفتاب

То برارد аз диёри душманони дайни дамор

تا برآرد از دیار دشمنان دین دمار

намекашад ҳар субҳдами мардонаи ханҷари офтоб

می‌کشد هر صبحدم مردانه خنجر آفتاب

Сувар то моҳасту маънии офтобу чашми мо

صور تا ماهست و معنی آفتاب و چشم ما

Шаби ҷамол моҳ бинад рӯзи хуш дар офтоб

شب جمال ماه بیند روز خوش در آفتاب

Подшоҳ ҳафт иқлӣмасту султони ду кун

پادشاه هفت اقلیمست و سلطان دو کون

То ки шуд аз ҷони ғулом ӯ чу қанбари офтоб

تا که شد از جان غلام او چو قنبر آفتاب

Ҳар ки аз сари азали нур вилоят дид гуфт

هر که از سر ازل نور ولایت دید گفت

Дигарон чун сояанду нури ҳайдари офтоб

دیگران چون سایه اند و نور حیدر آفتاب

Офтоб аз ҷисм ва ҷон шуд пок ӯ то нур ёфт

آفتاب از جسم و جان شد پاکِ او تا نور یافت

Подшоҳӣ мекунад дар баҳр ва дар бар офтоб

پادشاهی می‌کند در بحر و در بر آفتاب

Гар набӯдӣ нури маънии вилоятро зуҳӯр

گر نبودی نور معنی ولایت را ظهور

Кӣ намӯдӣ дар назари моро мусаввири офтоб

کی نمودی در نظر ما را مصور آفتاب

Юсуфи гули перҳан бурқаъ гушӯд ва рух намӯд

یوسف گل پیرهن بُرقع گشود و رخ نمود

Чашми мардуми нур дидў шуд мунаввари офтоб

چشم مردم نور دیدو شد منور آفتاب

Нуқтаи асли алифи кони маънӣ айн алӣаст

نقطهٔ اصل الف کان معنی عین علیست

Дар ҳамаи офоқи равшани хонда аз бар офтоб

در همه آفاق روشن خوانده از بر آفتاب

То ниҳода рӯй худ бар хоки пои длдлш

تا نهاده روی خود بر خاک پای دُلدُلش

Ёфта шоҳии олами тоҷ бар сари офтоб

یافته شاهی عالم تاج بر سر آفتاب

намезанад хуршеди теғи қаҳр бар аъдоӣ ӯ

می زند خورشید تیغ قهر بر اعدای او

намефишонд бар сари ёрон ӯ зари офтоб

می فشاند بر سر یاران او زر آفتاب

Раъй ӯ хуршеди тобони хасм ӯ хошоки раҳ

رأی او خورشید تابان خصم او خاشاک ره

Кӣ шавад аз мушти хошокии мукаддари офтоб

کی شود از مشت خاشاکی مکدر آفتاب

Бо вуҷӯд хон анъоми алии Муртазо

با وجود خوان انعام علی مرتضی

Қурси маи як гарда Эй хон аз муҳақари офтоб

قرص مه یک گرده ای خوان از محقر آفتاب

Сояи лутфи худоу олимӣ дар соя аш

سایهٔ لطف خدا و عالمی در سایه‌اش

Нур рӯйиш карда равшани моҳи анвари офтоб

نور رویش کرده روشن ماه انور آفتاب

Сунбули зулфи сиёдат май наад бар рӯй гул

سنبل زلف سیادت می‌نهد بر روی گل

Худ ки дида дар ҷаҳони зулфи мънбри офтоб

خود که دیده در جهان زلف معنبر آفتاب

То ба зери чашми ин соҳиб назар ёбад назар

تا به زیر چشم این صاحب نظر یابد نظر

Аз ғубори хоки поиши бастаи зевари офтоб

از غبار خاک پایش بسته زیور آفتاب

Айн ӯ аз файзи ақдаси файз ӯ рӯҳи алқудс

عین او از فیض اقدس فیض او روح القدس

Ақли кули фармон бар ӯ бандаи чокари офтоб

عقل کل فرمان بر او بنده چاکر آفتاب

Остони боргоҳи кибриёяш бӯса дод

آستان بارگاه کبریایش بوسه داد

Дар ҳамаи давр фалак гардӣда сарвари офтоб

در همه دور فلک گردیده سرور آفتاب

То гирифтам меҳр ӯ чун ҷони ширин дар канор

تا گرفتم مهر او چون جان شیرین در کنار

Гирадам рӯзӣ ба сад таъзим дар бар офтоб

گیردم روزی به صد تعظیم در بر آفتاب

Неъмати аллоҳами зи ол Мустафо дорам насаб

نعمت اللهم ز آل مصطفی دارم نسب

Заррае аз нур ӯ май байн ва бингар офтоб

ذره ای از نور او می‌بین و بنگر آفتاب