Аз ҷавру ҷафоӣ бе вафои дӯст

از جور و جفای بی وفا دوست

Чун шуд дили хастаи балои дӯст

چون شد دل خستهٔ بلا دوست

Моӣими ғулому ёри мавло

مائیم غلام و یار مولا

Моӣими гадоу подшои дӯст

مائیم گدا و پادشا دوست

Бегонаи з ҳар ду кун гаштем

بیگانه ز هر دو کون گشتیم

Дардо ки нагашт ошнои дӯст

دردا که نگشت آشنا دوست

Дар банди бало чу бастаи поӣим

در بند بلا چو بسته پائیم

Дигар чаҳ кунад ба ҷои мо дӯст

دیگر چه کند به جای ما دوست

Аз дӯсти вафо талаб намудем

از دوست وفا طلب نمودیم

Ҳар чаҳ накунад вафо ба мо дӯст

هر چه نکند وفا به ما دوست

Аз дардисари табиби рстим

از دردسر طبیب رستیم

Ҳам дард манаст ва ҳам давои дӯст

هم درد من است و هم دوا دوست

Сайид накунад зи ишқи тавба

سید نکند ز عشق توبه

Гар ҷавр кунад вагар ҷафои дӯст

گر جور کند و گر جفا دوست