Нӯши бодои марои шароби аласт

نوش بادا مرا شراب الست

Ки аз он бода гаштаам сармаст

که از آن باده گشته ام سرمست

Дар дилами ишқ ва дар назари соқӣ

در دلم عشق و در نظر ساقی

Дар серуми завқу ҷом май бар даст

در سرم ذوق و جام می بر دست

Парда аз дил гушӯд шоҳиди ғайб

پرده از دل گشود شاهد غیب

Дили моро ба зулфи худ дарбаст

دل ما را به زلف خود دربست

Ҷон ба ҷонони мо висолӣ ёфт

جان به جانان ما وصالی یافت

Қатраи мо ба баҳри мо пайваст

قطرهٔ ما به بحر ما پیوست

Гар туро ақл ҳаст моро нест

گر تو را عقل هست ما را نیست

Вари туро ишқ нест моро ҳаст

ور تو را عشق نیست ما را هست

эй ки пурсӣ давои дард аз мо

ای که پرسی دوای درد از ما

Дардмандем ва ин давои дардаст

دردمندیم و این دوا دردست

Бишинав аз Сайиди ин ривояти ишқ

بشنو از سید این روایت عشق

То кӣ охири сухани з оқилӣ вайаст

تا کی آخر سخن ز عاقلی ویست

Хониш
ғзл шморҳ 219 — сӣд ҷобр мвсвӣ солҳӣ