Офтоб аз рухи ниқоб ма гушӯд

آفتاب از رخ نقاب مه گشود

Шаби гузашту рӯзи равшан рӯ намӯд

شب گذشت و روز روشن رو نمود

Шуд мунаввари олимӣ аз нур ӯ

شد منور عالمی از نور او

Як ситораи гӯиё ҳаргиз набӯд

یک ستاره گوئیا هرگز نبود

Ҳар чаҳ мавҷӯдаст аз нур вайаст

هر چه موجود است از نور ویست

Худ куҷо мавҷӯд бошад бе вуҷӯд

خود کجا موجود باشد بی وجود

Хонақоҳу савмиъа дар баста шуд

خانقاه و صومعه در بسته شد

Чун дар майхонаи соқии бргшўд

چون در میخانه ساقی برگشود

Оташи ишқаши дили моро бсухт

آتش عشقش دل ما را بسوخت

Сӯхти дарди ишқ ӯ ҷонам чаҳ авд

سوخت درد عشق او جانم چه عود

Гуфта мастонаи мо қавл ӯст

گفتهٔ مستانهٔ ما قول اوست

Ошиқонаи ин сухан бояд шунӯд

عاشقانه این سخن باید شنود

Неъмати аллоҳӣ ва аз худ бе хабар

نعمت اللهی و از خود بی خبر

Қадари ин неъмат наме доне чаҳ суд

قدر این نعمت نمی دانی چه سود