Сӯфӣ софӣаст дар айни сафо

صوفی صافی است در عین صفا

Май намояди нур ӯ ӯро ба мо

می نماید نور او او را به ما

Заррае аз офтоби нур ӯ

ذره ای از آفتاب نور او

Нест холӣ дар ҳамаи арзу само

نیست خالی در همه ارض و سما

Нуқтаи нуқтаи доира паймӯда аст

نقطه نقطه دایره پیموده است

Ҷамъ карда ибтидоу интиҳо

جمع کرده ابتدا و انتها

Сайид мастасту ҷом май ба даст

سید مست است و جام می به دست

Гар ту риндии бода май нӯшии биё

گر تو رندی باده می نوشی بیا